38 



gen, „wij kunnen niets meer krijgen om ons kind mede te voeden ; daar hij zooveel 

 eet, is de rijst en de toespijs op, wat zal hij nu nog eten? Dit is de reden 

 waarom wij U geroepen hebben, misschien dat gijlieden een inzicht hebt." 



Toen antwoordde een oude man: „Indien Gij mijne ineening vraagt, beer, 

 dan zeg ik dat men een berg ondergraven moest en een steiger onder aan den 

 berg oprichten, dan moest Gij met uw zoon gaan zien naar het ondergraven van 

 den berg, laat die dan vallen, dat hij hem verplettere; als men merkt dat de 

 berg naar beneden komt, laat men het dan niet zeggen, maar ga Gij dan weg". 

 Ta Datoe vond dat goed en gelastte lieden den berg te ondergraven ; toen zij 

 heengegaan waren om hem te ondergraven, zeide Ta Datoe tot zijn zoon: „(Kom) 

 jongen, Iaat ons eens gaan kijken naar het ondergraven van den berg." Yader 

 en Zoon gingen nu heen en klommen op den steiger; na eenigeu tijd zeide Ta 

 Datoe: „Wacht gij hier op mij, mijn jongen, ik ga nu weg". De vader ging 

 heen, de zoon bleet achter op zijn vader wachten ; daarop liet men den berg 

 vallen om het kind (bl. 2) te verpletteren ; het stierf dan ook. Ta Datoe keerde 

 naar huis terug en zeide tot Indo i Datoe: „Ons kind is dood". 



Niet lang daarna viel er regen, terwijl de zon scheen; het kind werd 

 weer levend en ging naar het huis zijner ouders, daar het honger had. Men 

 werd hem gewaar, daar kwam hij weder boven: „Vader, zeide hij, zij hebbeu 

 mij in den steek gelaten!" — „Ze hebben je niet in den steek gelaten, mijn jongen, 

 maar jij bent een slaapkop, door een boom ben je verbrijzeld." Men kookte voor hem 

 en gaf hem weer te eten; met zijn onophoudelijk eten was het nog niet anders; men 

 had het weer heel zwaar met aldoor te koken. De lieden zeiden : „Dat gaat niet aan, 

 als hij 't eten op heeft, is hij weer hongerig." 



Toen rolde Ta Datoe zijn sirih-zak op, ging de trap af, begaf /Ach naar 

 de lobo en deed een plank rammelen, de lieden kwamen bijeen, gingen zitten 

 en beraadslaagden. Ta Datoe nam het woord: „Wat dunkt ulieden? zeide hij, 

 is er wel eens meer een kind gezien van zulk een maaksel? Men moet er 

 weer iets op bedenken." Hij sprak het niet recht uit, dat het kind van kant 

 gemaakt moest worden, maar hij sprak er om heen. 



Toen antwoordde weder een oud man: „Als het er zóó mee staat, heer, 

 dan zal ik U zeggen wat het plan is, dat ik gevonden heb; daar in de hoogte, 

 zeide hij, is een groote steen, laat men daar ook eens heengaan om een steiger 

 voor U te bouwen " Wederom werden er lieden op, uitgezonden, er werd een 

 steiger opgericht. Ta Datoe en zijn zoon gingen er heen; boven op den steiger 

 gekomen, liet hij zijn zoon op nieuw in den steek. Niet lang daarna viel de 

 steen, ondermijnd door de slaven; het kind werd verpletterd door den steen, te 

 zamen met den steiger, ze werden geheel overdekt en niet meer gevonden. De 

 menschen gingen uiteen en zeiden: „Hij is dood. 1 ' 



Niet lang daarna viel er regen, terwijl de zon scheen; de jongen werd 

 weer levend; men zag hem op den weg aankomen, terwijl hij een grooten steen 



