39 



Op zijne schouders droeg. Bij de poort gekomen, riep bij zijne moeder enzeide: 

 „Moeder, hier is een steen, waarvoor is hij te gebruiken? misschien om er 

 boombast op te kloppen of waarvoor dan ook?" De moeder antwoordde: „Och, 

 Jongen, gooi hem tocli buiten de omheinfhg!" Men kookte eten en toen het gaai- 

 was, werd het in groote en kleine manden, etensmanden, koperen borden, zelfs 

 in draagmanden gedaau, tot dat ze vol waren, een aantal menschen deden niets 

 dan het aanbrengen, slechts één deed maar niets dan het opeten. Toen ging hij 

 poepen en zeide tot de menschen : „Blijft niet beneden op den grond of onder 

 aan den berg, ik ga poepen." Hij poepte, hij overstroomde de rijstblokken en de 

 stampers en al wat niet vastgebonden was, werd met deu stroom van zijn poep 

 meegevoerd, zooveel was die. Toen hij gedaan had met poepen, ging hij weer 

 door met eten, hij hield in 't geheel niet op; de menschen konden het niet meer aan. 



Toen het iederen dag zoo doorging, ging Ta Datoe weer met zijn sirih- 

 zak naar beneden en rammelde met een plank in de lobo; toen kwamen de 

 oudsten van het dorp ter vergadering, om te hooren wat hun heer te zeggen had. 

 Ta Datoe d#n vroeg: „Wat zegt gijl. er van, het is al te bezwaarlijk zulk een 

 kind op te voeden; misschien is er wel iemand die er eenig inzicht in heeft, laat 

 hij dan het woord nemen." Toen antwoordde een oud man: 



„Ik heb een inzicht, heer, zooals Gij dat vraagt; daar in de hoogte staat 

 een groote waringin, lnat men dien omhakkeu; laat men dan ook een steiger aan 

 zijn voet maken, om dien grooten waringiu om te hakken, dunkt me." 



Ta Datoe gaf nu bevel aan zijne slaven, zij richtten een steiger op. Ta 

 Datoe en zijn zoon klommen er op om te zien naar het omhakken, onderwijl liep 

 hij van zijn zoon wes: en dacht: „Nu gaat mijn kind toch zeker dood''. De 

 groote waringin viel om, de lieden gingen uiteen; het kind werd verpletterd, zijn 

 lichaam was niet meer te zien. 



De menschen gingen allen naar het veld en het dorp was leeg; toen viel 

 er regen terwijl de zon scheen; bij (bl. 3) werd weer levend, stond op, nam den 

 grooten waringin op zijne schouders en ging naar het dorp zijner ouders. Toen 

 hij aan de buitenzijde der omheining gekomen was en geen menschengeluid 

 hoorde, hield ook hij zich stil <m.te luisteren of er ook menschen waren, maar 

 neen. Hij legde den waringin-stam aan de iuitenzijde der dorpsheining neer en 

 daar kwamen de vogels de vruchten opeten. Hij ging de poort binnen, klom in 

 huis, maar het was leeg; alleen zijn jongere zusje was tehuis. „Ach, zeide hij, 

 mijn vader en moeder zijn toch wel zeer ontaard, zij willen dus niets meer van 

 mij weten. Zijn zusje nam een grooten kookpot, want hij had haar gezegd te 

 gaan koken. 



„Neen, zeide hij, dien niet, geen groo*en pot". Zij nam er een die niet 

 zoo heel groot was, „neen, dien ook niet". Vele putten nam zij, de een na den 

 ander; „niet dien, niet dien". Ten slotte nam zij een pol je zoo groot als een 

 vuist, daar moest zij in koken, dat zou hij leeg eten. 



