40 



Hij was veranderd, bij at niet veel meer. Daarop zette zij den pot te vuur; 

 toen de rijst gaar was, deed hij zijn maal; hij at maar enkele scheppen, het kwam 

 niet eens op. Daarna zeide hij tot zijn zusje: „Haal mij mijne kleeren voor den 

 dag: zeven broeken, zeven hoofddoeken, zeven baadjes"; alles trok hij aan. Hij 

 zeide tot zijn zusje: „Ik ga maar heen, mijn vader en mijne moeder hebben mij 

 verlaten, blijf gij dus maar hier'. Zijn zusje antwoordde: „Ik wil meegaan". „Als 

 de ouders er niet boos om worden, goed, ga dan maar mee". Toen nam hij een 

 gouden pinangdoos, zoo groot dat er een mensch in kon en beval zijn zusje: 

 „Kruip hier in". Hij deed het deksel er op, stak het in den zak van zijn baadje 

 en ging op weg, den grooten waringin gordde hij aan als zwaard; hij bond hem 

 aan en nam hem op zijn tocht mee. 



Toen hij heeugegaan was, kwamen zijn vader en zijne moeder van het veld. 

 Thuisgekomen, zagen zij dat het kind, dat zij hadden achtergelaten, er niet meer 

 was. „Zoo, zeiden zij, zij is dus weg, zonder twijfel is zij meegenomen door haar 

 broer, die weder levend is geworden." 



Toen kwamen zij neer te zitten met een plof, hun achterste schoot wortels; 

 de wortels van hun achterste hingen tot op den grond; zij konden niet meer 

 opstaan; zelfs de hanen kraaiden niet meer; het water stroomde niet meer; de 

 kokosnoten vielen niet meer af; zij bleven aan de takken zitten; de wind blies 

 niet meer, de lieden rouwden; zij aten niet meer en bebouwden het land niet 

 meer; hun dorp werd door de andere menschen met den ban belegd. 



Terwijl de broeder en zuster van zoo even verder gingen, nnmen zij den 

 grooten waringin-boom steeds mede, de vogels vlogen hun na: jaarvogels, allerlei 

 soorten van duiven, kraaien. Nadat hij lang geloopen bad, hoorde hij gekraak 

 van hout, dat was iemand die (de boomen in) 't bosch stuk beet. Toen zij bij 

 elkaar waren gekomen, trof (Sese nTaola) hem aan, sprak hem toe en zeide: 

 „Laat ik even uitrusten eer ik verder ga" — „Ja, waar komt ge van daan?" — 

 „Ik ben niet meer bij mijn vader en moeder gewild, telkens hebben ze mij weg- 

 gedaan." — „Wel, laat ik dan met u medegaan, ik ben ook door mijn vader en 

 mijne moeder verstooten". — „Nu, ik heb je niet gevraagd, als je dan lust hebt, 

 kom, laat ons dan gaan, als ik er geen verwijt over krijg." — „Wel neen, laat 

 ons gaan " 



Toen ging hij dan verder, in gezelschap van den Boomenbijter, want die man 

 deed iederen dag niets anders dan in de boomen van het bosch bijten. Zij liepen 

 maar door, de derde was verborgen, daar wist de Boomenbijter niet van. De 

 Boomenbijter zeide: „Vrind, loop gij vooraan, ik word telkens door dien waringin- 

 boom geraakt, je zwaardscheede duwt mij aldoor op zijde, ik zal nog vallen." 

 Onder het loopen hoorden zij het geluid van iemand die met beenen en vuisten 

 tegen de bergen sloeg en dan viel zoo'n berg om door de schoppen met zijne 

 beenen; kwam hij bij een volgenden berg, dan viel die (ook) om. (Sese-nTaola) 

 sprak ook hem aan: „Scheid eens uit, dat ik kan voorbijgaan." „Houdt gijlieden 



