41 



eerst eens stil, waar gaat gij heen?' „Wij zijn maar op 't pad, wij zijn door onze 

 ouders verstooten en verlaten". „Laat mij met u medegaan, want ik ben ook 

 door mijne ouders verstooten" — „Wel ja, ga maar mee!" — Toen ging de Ber- 

 genschopper ook mee, ze waren nu met zijn drieën, de vierde was niet te zien. 

 Zij gingen weer verder en hoorden het geluid van gesleep, daar was iemand 

 aan het rotan afhakken; telkens als hij een rank had losgescheurd, hakte hij die 

 af; daarom werd hij genoemd de Rotan-hakker, en deze ging ook mee: van de; 

 vijfde wisten de anderen niet af. Terwijl zij voortgingen vonden zij rog den 

 Bomba-bijter, zoo genoemd, omdat het zijn werk was dagelijks bombaaf te bijten 

 deze vroeg om mee te mogen gaan, 't geen hem werd toegestaan ; zoo gingen zij 

 met bun vijven gezamenlijk voort. Zij hoorden een geplas en zagen den Meerplasser, 

 die met het water van een meer speelde, hij deed dit eiken dag. De zevende 

 was de Zee-beroerder, die met het water van de zee speelde en dat iederen dag 

 deed golven. Al die zeven waren verlaten kinderen, zij bleven bij elkaar; met 

 Sese nTaola en zijn zusje waren zijn met hun negenen. 



Nadat zij langen tijd. geloopen hadden, liep hun weg dood tegen de zee 

 en beraadslaagden zij en vroegen elkaar: .,Waar zullen wij heengaan?" „Laat 

 ons op zee gaan en zwemmen; hoeveel maanden kuut gij zwemmen?' — „Ik kan 

 ééne maand" — „Ik twee maanden" — „Ik drie maanden" — „Vier, vijf, zes maan- 

 den." — Zijne makkers vroegen nu. aan hem: „Hoe 'ang kunt gij zwemmen?" — 

 „Ik weet niet hoeveel maanden", eerst als hij overgestoken was naar het land 

 aan de overzijde der zee, hield hij op met zwemmen. „Komaan, laat ons 

 gaan /.wemmen; als we niet meer kunnen, klimmen wij op mijne zwaardscheede 

 hier, dan zal ik er wel bij zwemmen.'' Zij gingen zwemmen in zee, zonder van 

 den rechten weg af te wijken; regelrecht zwommen zij door en terwijl zij voort- 

 gingen, kwamen de vogels hen achterna om de vruchten van den waringin op te 

 eten, want hun voedsel was van hen weggenomen. Zij waren nu halfweg met 

 zwemmen; hij die ééne maand kon zwemmen, was al op (den boom) geklommen, 

 daarna die twee, drie, vier maanden konden zwemmen, de een na den ander klom 

 er op, hij bleef maar in zijn eentje doorzwemmen. Zij weiden tegengehouden 

 door een groote Zeeslang, zij gingen er langs naar den kant van zijn kop, maar 

 vonden het eind niet, toen hakten zij hem in 't midden door, dat stuk gooiden 

 zij weg : „daar gaan wij doorheen." De Zeeslang stierf na doorgehakt te zijn, hij 

 had den vorm van een slang. 



Na zeer lang gezwommen te hebben, kwamen zij aan de overzijde der zee. 

 Zij kwamen uit op de aanlegplaats van Ta nTolo; een zijner gezellen gelastte hij 

 vuur te gaan halen. Zijn lichaam, zijue kleederen, alles was begroeid met schelpen 

 uit de zee, hij haalde ze er af, krabde en schraapte ze met hakmessen er af. 

 (De uitgezondene) kwam bij Indo i nTolo; Ta nTolo was niet thuis, hij was gaan 

 jagen op menschen, om ze op te eten, eenige had hij in een kraal opgesloten. 

 Hij had zeven honden, zoo groot als paarden : de Verscheurder, de Vernieler, de 



