42 



Bloed vergieter, de Opslokker, de Bijter, de Pakker en de Roover genaamd; overal 

 lagen droge menschenbeenderen op den grond en op de rookvlieriug. Toen de 

 Boomenbijter was aangekomen, ging bij naar boven en zeide: „Ik kom vuur 

 halen." Indo i nTolo was ongesteld en zeide: „O, o, o, haal het zelf, ik kan 

 »iet." Met dat al verschalkte Indo i nTolo den Boombijter; terwijl hij vuur van 

 den haard ging halen, kwam Indo i nTolo aangekropen, greep den Boombijter 

 aan en stopte hem onder een ijzeren kooi, zoodat hij niet meer weg kon gaan. 

 Zijne makkers wachtten hem tevergeefs. Na eenigen tijd kreeg de Bergschopper 

 bevel te gaan; ook deze werd door Indo i nTolo met gekreun ontvangen en 

 pardoes onder een kooi gezet: hij kon vols'.rekt niet meer weg. Daarna beval 

 hij den Hotan-kapper te gaan, daarna den Bomba-bijter en den Meerplas- 

 ser. Ten slotte den Zeeberoerder; allen werden onder een kooi gezet, ieder 

 onder eeu afzonderlijke kooi. Als de een niet terug kwam, zond hij weer 

 een ander uit, maar geen kwam terug; eindelijk ging hij zelf; toen nam 

 Indo i nTolo nog een kooi, stopte ook hem er onder en zette tem weg bij zijne 

 makkers. 



Niet lang daarna hoorde hij de zeven honden van To nTolo aankomen en 

 blaffen, want zij roken meESchengeur. Toen stond (Sese nTaola) op, wierp de 

 kooi af' en zeide: „Dat oude wijf maakt grappen, het komt niet te pas menschen 

 te eten". Hij greep het oude mensch bij de becnen, zij was (bl. 5) niet groot, 

 zij was maar klein, doch sterk; hij smakte haar tegen den grond, dat zij in eens 

 stierf. Toen kwam Ta nTulo; zijne honlen bleven staan keffen, (Sese nTaola) 

 kwam naar beneden, pakte de honden beet en kneep ze dood ; zelfs hun heer 

 liet het leven, allemaal smakte hij ze tegen den grond. 



Toen het echtpaar dan gestorven w.is. liet hij de lieden uit de kraal komen 

 en ging van hen allen vergezeld verder. In het huis was nog iemand, Lemo 

 nTonda genaan;d, een meisje dat op den zolder werd opgevoed door Ta nTolo en 

 Indo i nTolo, in plaats van een eigen kind. Dat meisje nam hij mee en allen 

 gingen verder, begeleid van de zooeven verloste lieden ; aan de zee gekomen klom- 

 men zij op den waringinstam en hij ging op nieuw in zee zwemmei. 



Eenigen tijd daarna werden Ta nTolo en Indo i nTolo weder levend en 

 zeiden: „Wel, ons eten is wee:: knoop je schaainluren aaneen, man; knoopje 

 schaamharen aaneen, vrouw!" Zij klommen in een hoogen kokosboom, om naar 

 de wegloopers te kijken, die waren iutusschen midden op zee; zij zaten allen op 

 den waringin-stam, niemand zwom meer; alleen hij deed hem zwemmende voort- 

 gaan. 



Toen slingerden Ta nTolo en Indo i nTolo hunne schaamharen uit, die hechtten 

 zich vast aan den waringin; van af den hoogen klapperboom slingerden zij ze 

 uit; het baar hechtte zich vast aan de takken van den waringin, (die Sese nTaola 

 tot) zwaard (had gediend). Nu trokken zij (het haar) weder naar zich toe, de 

 anderen wilden het afsnijden, de hooge kokospalm raakte bijna de oppervlak- 



