43 



te der zee, zonder te breken; zij trachtten het haar door te kappen met, een 

 bijl, maar die kwam er niet door, bijna werden zij gepakt; maar daar kwam een 

 muis uit het holle deel van den waringin, hare verblijfplaats, die beet het door, zoo- 

 dat het albrak; toen het afgebroken was, sprong de hooge kokospalm terug, hij richtte 

 zich met een vaart op, vterde Ta nTolo en Iudo i nTolo weg, slingerde hen aan 

 stukken het woud in; de stukken vlogen in de lucht; men weet niet meer waar ze 

 zijn neergekomen; zij waren heelemaal dood en leefden niet meer op. (Sese nTaola 

 en zijne makkers) gingen op nieuw aan wal en lieten de lieden die zij medegenomen 

 hadden op hunne vroegere verblijfplaats achter, want zij waren niet meer bang, nu Ta 

 nTolo en zijne vrouw dood waren. Lemo nTonda bracht bij ook weer op hare 

 plaats, hij nam haar niet meer mee. Toen ging hij met zijne makkers weg en 

 liep voort langs het zeestrand; na eenigen tijd geloopen te hebben, kwamen zij 

 aan den mond der rivier van een anderen Ta Datoe; daar vonden zij niets dan 

 vreemdelingen aan den riviermond, daar was ook het dorp van Ta Datoe en 

 Indo i Datoe. Zij kwamen de poort in, toen de zon onderging, en gingen regel- 

 recht op de voorgalerij af, waar zij door Ta Datoe ontvangen werden. In lange 

 rijen kwam het volk aan,, om de pas gekomenen te zien. Telkens als er een 

 nieuwe troep kwam, ontving Ta Datoe hen; waar al die menschen op afkwamen, 

 dat was een stuk zeeslanjr, dat in het dorp, aan de trap van Ta Datoe was 

 neergevallen en door niemand . kon weggeworpen worden; men kon het ook 

 niet meer uithouden van den stank, men werd er ziek van. Ta Datoe zeide: 

 „Wie het we^-gi oit, die kan mijne dochter trouwen, hij hoeft geen boete of bruid- 

 schat te betalen." 



Hij zeide dan ook tot Sese nTaola: „Als gij, mijn jongen, het kunt weg- 

 gooien, dan kunt ge mijne dochter trouwen, zouder bruidschat, ge kunt zoo maar 

 trouwen." Hij antwoordde: „Wat ons betreft, als het kan, goed, zoo niet, dan 

 worde het niet op hem verhaald. Hij zond er den Boomenbijter op af, gaf hem 

 zijn kris en zeide: „Komaan, wip het er uit!" Allen gingen heen, de menigte 

 liet den Boomenbijter voorbijgaan De dekbladeren van Ta Datoe's huis werden 

 opgeslagen; daar boven op zolder zat zijne dochter, Datoe genaamd; zij zette baar 

 pinangdoos op de dij, knipte er met haar vinger tegen aan en zij kwam neer op 

 de dij van den Boomenbijter en bleef daar liggen, daaruit bediende hij zich van 

 sirih. Toen hij gepruimd had, knipte hij de doos weer teriu, zoodat zij weer op 

 de dij van Datoe terugkwam. Daarna ging hij heen om (het stuk zeeslang uit 

 de benteng) te wippen, het gelukte hem het weg te werpen ; na het wegge- 

 worpen te hebben, kwam hij terug en zeide tot Ta Datoe: „'t Is gedaan, heer, 

 mag ik vragen, is uwe belofte van zoo even soms veranderd of niet; wat dit 

 betreft, zeg het beslist, dat het zeker zij." Ta Datoe antwoordde: „Wij zijn niet 

 veranderd, mijn jongen, ge kunt trouwen, de bruidschat is betaald, kom ibl. 6) 

 naar boven, van avond zult ge trouwen." Allen kwamen het huis in en werden 

 onthaald, de bruidegom werd naar de bruid gebracht en bracht den nacht bij 



