45 



nog driemaal daarna ; telkens als een zijner makkers het stuk Zeeslang uitwipte, 

 trouwde hij met eene prinses; toen het voor de zesde maal was uitgewipt, viel 

 het in zee; men weet niet meer waar het toen verdwenen is. (bl. 7). 



Toen hij al zijne metgezellen had uitgehuwelijkt, ging (Sese nTaola) 

 met zijn zusje verder; hij haalde zijn zusje uit de pinangdoos en liet haar met 

 zich meegaan. Eerst volgden zij den grooten weg; toen kwamen zij op een twee- 

 sprong ; één tak was een gebaande, de andere een ongebaande weg en dien volgden 

 zij. Lang hadden broederen zuster geloopen, toen zij aan de hut eener oude vrouw 

 kwamen; het geheele dak was overgroeid met lianen, overschaduwd door slinger- 

 planten van allerlei soort. Onder de hut gekomen, trommelde hij tegen het rijst- 

 blok, toen antwoordde de Oude Vrouw: „Wie is daar beneden aan 't trommelen ? 

 misschien Sese nTaola en Gili mPinebetoe'e? Sedert werden namelijk broer en zuster 

 met één naam genoemd. De Oude Vrouw keek naar beneden en zeide: „Jawel, 

 zeker, het is Sese nTaola met zijn zusje, die door hun vader en moeder zijn 

 verstooten; komt boven, kleinkinderen!" De stakkerts waren maar mager, ze 

 hadden in 't geheel niets gegeten, hunne keel was hard geworden. Zij kwamen 

 boven en kregen te eten; zeer langen tijd bleven ze daar; het werd jaar in jaar 

 uit; ze waren al volwassen en dik. Toen hij goed doorvoed was, ging hij weer 

 op reis, zijne zuster liet hij bij zijne grootmoeder achter en ging alleen verder. 

 Verlof vragende om heen te gaan, zeide hij tot zijne grootmoeder: 



„Grootmoeder, kook mij këtoepat, om als teerkost te gebruiken. 

 Zus, ik vraag afscheid, blijf gij bij onze grootmoeder. 

 Ik ga weg, gij, zus, blijf hier." 

 Zijne zuster antwoordde: 



„Ik wil hier niet blijven, neem mij toch mee." 



Sese nT.: „Grootmoeder, breng mij haar tot bedaren, blijf gij hier, zus." 



Hieromtrent spraken zij over en weer; ten laatste won Sese nTaola het; 



hij liet zijne zuster achter, nam zeven këtoepats reiskost en ging heen. Hij liep 



juist zoo ver als hij lust had; aan het eind van zijn loopen rustte hij. Bij 't 



ondergaan der zon kwam hij aan een dorp. 



„Maakt mij de poort open, gij inwoners van 't dorp !" (Antw.) „Hoe 

 zullen wij de poort open maken, o gast?" 



Er was geen enkel mensch meer levend in het dorp; allen waren gestor- 

 ven; het geheele dorp was opgegeten door een Goeroeda; alleen hunne beenderen 

 waren er nog; zij konden de poort niet openmaken ; hunne zielen antwoordden : 

 „Wij zijn allemaal geesten, die allen fluisteren en zuchten. 

 Open zelf de poort, o gast!" 



Hij maakte ze zelf open, ging het dorp binnen en begaf zich regelrecht 

 naar de lobo; Sese nTaola werd door de zielen bestreken: sommige hadden koude 

 handen; de zielen verlangden er naar om een levend mensch te zien. Sese nTaola 

 ging zitten, nam een zijner këtoepats en sneed die midden door; de eene 



