46 



helft at bij op, de andere helft bewaarde hij, om die den volgenden morgen op 

 te etsn. Na 't eten gebruikte hij sirih, legde zich neder en sliep in; van 't le- 

 ven maken der geesten merkte hij niets. Vroeg in den morgen at hij, kauwde 

 sirih en ging weer op weg. Den geheelen dag liep hij door; als hij water vond 

 dronk hij; vond hij 't niet dan dronk hij niet; toen de zon onderging, kwam hij 

 weder in een ander dorp en vroeg of men de poort wilde openen. 



„Maakt mij de poort open, enz." 



De dorpsbewoners waren ook allen opgegeten door een Goeroeda, slechts 

 hunne geesten antwoordden: 



„Wij zijn allemaal geesten, enz." 



(hl. 8). Hij ging weder zelf de poort binnen, trad de lobo in, langs zijn 

 lichaam streken de geesten. Na een halve këtoepat te hebben opgegeten, kauwde 

 hij sirih, legde zich neer en sliep in: den volgenden morgen werd hij wakker, deed 

 zijn maal, kauwde sirih en ging heen naai een ander dorp, waarvan de bewoners 

 eveneens door een Goeroeda waren gepakt; slechts hunne beenderen waren nog over. 

 Op deze wijze ging hij zes dorpen door; aan het zevende gekomen, vroeg hij de 

 poort te openen, doch telkens waren het slechts de geesten die antwoordden. 



Nu was zijn reisvoorraad op; hij had nog één këtoepat en die zou zoo aan- 

 stonds opraken. Toen hij het zevende dorp binnenging, zag hij daar nog de sporen 

 van den Goeroeda, ze waren nog niet oud; het vleesch der gedooden was nog niet ge- 

 heel opgegeten, er zat nog wat aan de beenderen; daar ging (de Vogel) telkens 

 heen om het in de vlucht op te pakken en op te eten op de takken van den grooten 

 waringin, midden in het dorp; de dorpsbewoners waren geheel uitgemoord. Hij sneed 

 zijn këtoepat door in de lobo; nu had hij alles opgegeten, slechts een halve (kë- 

 toepat) was over; toen zeide hij: Hoe zal ik nu doen? Mijn teerkost is zoo aan- 

 stonds ten einde. Hij nam sirih en legde zich te slapen; den volgenden morgen over- 

 legde hij of hij verder zou gaan of blijven zou, want ziju proviand was op, er was niets 

 meer. Hij liep op het erf heen en weer, toen hij iemand hoorde spreken die zeide: 

 „Doe dat toch niet, Sese nTaola, straks wordt de hemel verduisterd, dan komt 

 de Goeroeda het vleesch der menschen afkluiven, ;;ls hij het vleesch heeft op- 

 geslokt, spuwt hij de beenderen uit." Sese nToala antwoordde: „Waar zit toch 

 dat mensch?" Hij zocht en zocht, maar zag haar niet; eindelijk ging hij naar 

 de trom en wilde er op slaan, maar de stok was nog niet neergekomen, toen de 

 stem zeide: „Niet doen, dan raakt ge mij." „Zoo, zeide Sese nToala, hier zit 

 zij dus." Hij keek en daar was inderdaad Lemo nTondn, want die legde het 

 er op toe om door Sese nTaola tot vrouw genomen te worden; zij was van de 

 lieden in het vroeger genoemde dorp van Ta nToio weggeloopeu, naar een ander 

 dorp gegaan en daar in een trom gekropen, om niet door den Goeroeda te wor- 

 den opgegeten; zij alleen was over van de bewoners van een heel dorp, die alle 

 door den Goeroeda waren opgegeten. Zij was bang er uitgehaald te worden, want 

 de Vogel was nog niet gekomen. Sese nTaola verzon een list, hij groef den grond 



