47 



op het erf uit als een suikeroven met twee gaten, één om er in, één om er uit 

 te gaan en toen groef bij nog een gat, om er adem door te halen, er waren dus 

 drie gaten, met een graafstok gegraven. Toen da1> klaar was, vroeg hij aan Lemo 

 nTonda: 



„Waar is het schild van Uw vader, Lemo nTonda, wijs het mij". 



Lemo nTonda antwoordde: 



„Kijk daar is alles, daar binnen in huis". 



Nu ging Sese nTaola bet huis binnen; daar vond hij werkelijk het schild; 

 hij nam het mee. wachtte het aanbreken van den dag af, om alsdan de 

 Goeroeda's te roepen; toen het geheel dag was, voerde hij in het dorp een 

 krijgsdans uit, bij hief krijgsgeschreeuw aan, terwijl bij den dans uitvoerde; de 

 Goeroeda's hoorden het. en zeiden: „O, daar zijn nog menschen, ze zijn nog niet 

 op". Er waren zeven Goeroeda's, vijf jongen, de zesde was de vader, de zevende 

 de moeder. De zeven Vogels overlegden te zamen en de jongste zeide: 



„Laat ik maar eerst gaan, ik maar alleen; gaat gijlieden daarna." Hijging 

 alleen; na eenigen tijd werd de hemel bedekt; het zonlicht werd onderschept; de 

 zonneschijf werd overschaduwd bij zijne aankomst. Hij streek neer op de tak- 

 ken van den waringin, want (laar was de plaats waar hij telkens ging zitten: 

 hij keek reer op Sese nTaola, en S:s* nTaola keek op en zag hem boven op de 

 takken van den waringin. Sese nTaola zeide: 



r , Spring naar beneden, gij Grijp vogel! 



Nu zult gij dan zien een die afstamt van van ouds befaamden, 



Nu zult gij leeren kennen een die van ouds een heldenzoon is. 



Nu zult gij aantreffen een strijder, een die vlug ter been is". (BI. 9.) 



De Goeroeda antwoordde: 



„Al hadt ge mij niet geroepen, ik zou toch naar beneden gekomen zijn. 



Als slechts gij daar ziit, ben ik nog niet bang". 



Sese nTaola antwoordde: 



„Spring snel naar beneden, p v aat maar niet veel meer. 



Maak. maar haast met er af te komen, zeg maar niet veel". 



Inderdaad sprong de Goeroeda naar beneden. Sese nTaola was met schild 

 en kris gewapend; de Goeroeda gaf een kreet en wilde Sese nTaola in de vlucht; 

 pakken; bijna had bij hem gepakt, maar Sese nTaola kroop in het eene gat 

 toen de Vogel er zich in had laten vallen, stak hij hem met zijn kris, de vogel 

 viel op hem en kon er in 't geheel niet meer uit, zoodat hij stierf. Toen hij dood 

 was, wipte hij hem er uit, bij kwam aan de overzijde der zee terecht. Toen het 

 donker werd, wachtten zijne broeders daar boven op hem, zij keken naar beneden 

 en zagen Sese nTaola een krijgsdans uitvoeren; hij daagde ook hen uit: toen 

 begrepen zij dat hun broeder Sese nTaola niet had kunnen grijpen. De oudere 

 broeder antwoordde: „Laat mij nu gaan, ik zie mijn jongeren broer niet meer, 

 ik verlang naar hem". 



