53 



(bl. 15). Hij wiesch zijn gezicht en haalde de slapers af die aan de 

 randen zijner oogleden vastzaten en ze aan elkander plakten. Nadat hij zijn 

 gezicht gewasschen had, zag hij dat zijne vrouw er niet meer was, alleen zag hij 

 dat zijne vrouw het noodige naast hem had gezet; hij kauwde sirih en riep zijn 

 zwager den Windvorst, den man zijner zuster, want deze was gehuwd met Gili 

 mPinebetoe'e bij hare grootmoeder en woonde bij haar in. 



„Windvorst, mijn zwager, ik zit in nood. 



't Is moeilijk en lastig, mijne vrouw zijn zij komen rooven. Het is moeilijk 

 en lastig, mijne vrouw is weggeroofd." 



De Windvorst hoorde het geluid, maar hij wist niet wat het was en 

 vroeg aan zijne vrouw : 



„Leg uw naaiwerk neer, vrouwlief Oili mP. 



Daar komt een geluid hierheen, wellicht de stem van uw broeder". 



G. P. antwoordde: 



„'t Is inderdaad de stem vau mijn broeder, die hierheen roept". 



De Windvorst antwoordde: 



„Als het de stem van mijn broeder is, dan snel ik naar hem toe". 



Toen ging "de Windvorst weg, gedragen door den wind; hij kwam bij 

 Sese nTaola en zeide: 



„Waarvoor hebt gij mij geroepen, zwager Sese nTaola?" Sese nTaola 

 antwoordde : 



„Ik heb u geroepen, zwager, omdat men mijne vrouw beeft geroofd". 



De Windvorst antwoordde: 



„Gij wilt maar niets dan slapen, enz." (Zie boven). 



Sese nTaola antwoordde: 



„Bezin gij u maar eens, gij zult wel een middel weten". 



De Windvorst antwoordde : 



„Ja, ik weet er een, maak u gereed, dat wij heengaan". 



De Windvorst ging en zette zich aan den ingang van het huis, daarop 

 riep hij zijn huisgenoot en gaf hem raad: 



„Ga zitten in de ruimte, om den weg te kuunen roepen, gij aan mijne 

 rechter zijde, dat gij niet valt op weg, Wind kom hier, dat ik u als vervoer- 

 middel gcbruike. Wir.d, ge moet het weten, 't is de Vorst der Hemelbewoners". 



(bl. 16) De beide zwagers gingen dan heen, gedragen door den wind; 

 de Wind liep om en om en zocht de woonplaats van den Hemelvorst in de 

 lucht; na langen tijd kwam hij aan het dorp van den Vorst der Hemellingen, 

 regelrecht ging hij naar de buiten galerij, riep den huisheer en daagde hem uit 

 om naar beneden te springen. 



„Spring naar beneden, Vorst der Hemelbewoners. 



Gij zijt een onbeschaamde dat gij andermans vrouw rooft". 



Dit werd gehoord door de huisbewoners, de vrouwen van den Vorst der 



