54 



Hemellingen. er waren er /even, kettingen waren aau hare ooren gehecht, dat zij 

 niet van elkaar zouden gaan, want het waren allen vrouwen van anderen, die de 

 Vorst der Hemelbewoners had geroofd. Hij had Lemo nTonda nog niet uit de 

 kist gehaald, slechts de kist kon hij omarmen en er naast slapen, zonder dat zij 

 nog geopend was; bijlen werden er schaardig op, waar zij kwamen er niet door, 

 zoodat het hem verveelde; hij sloeg er met stokken op, ze vlogen aan splinters; 

 wat moest hij met die kist doen? die was toch wat hard om er naast te slapen. 

 De Vorst der Hemelbewoners werd door zijne zeven vrouwen gewekt; zij zeiden: 

 Daar ginds is Sese nTaola, men heeft u gewekt opdat ge het weten moogt. De 

 Vorst der Hemelbewoners stond op en zeide: 



„Houd u vooreerst nog kalm, ik vraag u om voor mij te koken. 



Toen gingen zijne zeven vrouwen koken, zeven potten vol kookten zij, ieder 

 één pot vol, zeven eieren gebruikten zij als toepspijs; tegelijk waren zij alle zeven 

 gaar : haar man beval haar op te scheppen : 



„Schept het op dat het onderste boven kome, in porceleinen schotels." 



Sese nTaola daar beneden riep: 



„Spring spoedig naar beneden, praat maar niet veel." 



De Vorst der Hemelbewoners zeide : 



„Ik ga nu eten, houd u vooreerst nog kalm." 



Sese nTaola zeide: 



„Dat past geen man, eens andermans vrouw te rooven. 



Nu zult gij dan zien", enz, zie bl. 9. 



De Vorst der Hemelbewoners antwoordde: 



„Houd u vooreerst nog kalm, ik zou bij 't eten nog een brok in de keel, 

 krijgen. 



Nu ben ik klaar met eten, ik moet nog mijne handen wasschen." 



Sese nTaola antwoordde: 



„Dat past niet aan een man, zooveel wederwoorden te hebben." 



De Vorst der Hemelbewoners antwoordde: 



„Ik praat niet veel tegen, ik wil nog een keer sirib kauwen." 



Sese nTaola antwoordde: 



(bl. 17) Als ge klaar zijt met sirih-kauwen, spring dan snel naar beneden". 



De Vorst der Hemelbewoners maakte zijne uitrusting in orde, zijn pluim 

 zette hij op zijn hoofd, zijn gordel bond hij om, broek, hoofddoek, baadje en zwaard 

 deed hij aan, zijne lans nam hij mee, daarna zeide hij: 



„Houd op met roepen, ik spring naar beneden". 



De helft van het dak scheurde af, zijn lichaam was in omvang toegenomen 

 door het vele tuig dat hij aan had. Hij sprong naar beneden, tot aan de liezen 

 zonk hij in den grond. Hij vroeg Sese nTaola hem uit te graven: Graaf mij uit, 

 vrind! Deze groef hem niet uit, hij wipte er hem uit en toen kwam hij eruit; 

 daarna zeide Sese nTaola: 



