55 



„Wie zal du het eerst de lans werpen, vrind?" 



De Vorst der Hemelbewoners antwoordde: 



„Gij, de aanvaller, werp gij het eerst. 1 ' 



Toen antwoordde Sese nTaola weder: 



„Gij die hier thuis zijt, gij moet beginnen." 



Sese nTaola hield zijn schild in positie, de Vorst der Hemelbewoners wierp zijne 

 speer, maar miste, daar zij gepareerd werd; zij kwam in den grond terecht ener 

 ontstond een meer, zoo groot was het gat. Toen nam Sese nTaola de beurt en zeide : 



„Houd uw schild goed in positie, ik gooi terug." 



Ook hij raakte niet; toen zijne lans in den grond kwam zakte de aarde 

 niet in, maar zij bolde naar boven op en werd een berg. Toen de lansen weg 

 waren, kwamen de zwaarden aan de beurt, zij trokken ze uit en hakten op elkaar 

 in, ze giugen de lucht in en als ze geen zin meer hadden om in de lucht te blijven, 

 gingen ze naar beneden op den grond; waren ze vermoeid van den grond, dan 

 gingen zij op nieuw de lucht in; te langen leste week de Vorst der Hemelbe- 

 woners verkeerd uit en werd getroffen door een zwaardslag; zijn eene been werd 

 afgehakt, van af de lies werd het afgehouwen. Toen het op den grond viel riepen 

 zijne zeven vrouwen: „Gaat kijken, slaven, of het 't been is van den aangevallene 

 of van den aanvaller!" De slaven gingen kijken en toen ze het zagen zeiden 

 zij: „O, het is het been van onzen heer, zoo harig en zoo dïk." Een poos daarna 

 werd zijn andere been afgehakt, daarop zijne armen, zoodat nog naar alleen zijn 

 lichaam als romp over was. Toen zeide Sese nTaola: 



„Wat beteekent dat daar toch, dat druipt en stroomt? 



Van den Vorst der Hemelbewoners is nog maar het lichaam over." 



Eindelijk werd zijn hals doorgehouwen en viel zijn romp naar beneden 

 alleen zijn hoofd kwam met geweld op zijn schild neer, dat in tweeën brak. Het 

 verhief zich nog in de lucht, maar Sese nTaola schopte het weder terug en duwde 

 het weer omlaag, zoodat het op den grond viel. De slaven gingen kijken: 0> 

 zeiden zij, het hoofd van onzen heer en van niemand anders " Sese nTaola ging 

 nu het huis binnen, nam zijne vrouw in de kist mee en bracht haar met kist en 

 al naar beneden; op de buitengalerij gekomen zeide hij tot zijn zwager: 



(bl. 18) Laat ons heengaan, hier is hetgeen we zijn komen halen. 



Zet uwe vrouw in het midden, Sese nTaola. 



Wind, kom hier, dat ik u als vervoermiddel gebruike" 



Daar kwam de wind werkelijk aan om hen weg te brengen : in ééne vlaag 

 bracht hij hen door het luchtruim. De Wind-vorst zeide : 



„Pas op, zwager, dat uwe vrouw niet valt". 



De Wind had een vorm aangenomen om hen mede te voeren, zij gingen, 

 boven op den wind zitten en bleven er op. Na eenigen tijd kwamen zij te huis 

 zonder warm te zijn, door de Wind hen aldaar bewaaide. Te huis gekomen, 

 zeide Sese nTaola: 



