58 



(De tweede regel is evenzoo). 



(bl. 21). „Zwager, maak u gereed, dat wij hen spoedig kunnen vervolgen." 



(De Wind wordt geroepen). 



De Wind kwam en nam de beide zwagers mee. Zij kwamen aan het dorp 

 van den Vorst van het Oosten; eerst toen stapten zij af. Sese nTaola riep den 

 Vorst vaa het Oosten aldus toe: 



„Spring naar beneden, Vorst van het Oosten." 



Ook hij werd door zijne zeven vrouwen gewekt, allen vrouwen van anderen 

 geroofd; hij had niet maar ééne vrouw! 



„Gij zijt een drieste kerel, die andermans vrouwen rooft." 



De Vorst van het Oosten werd wakker en zeide tot zijne zeven vrouwen. 



„Houd u vooreerst nog kalm, laat ik mij eens even bezinnen. Zie;oo, nu 

 ben ik klaar wakker, laat voor mij koken. Kookt maar vlug, praat maar niet 

 veel." 



Zij giogen met haar zevenen koken, toen de rijst gaar was, gaf haar man 

 bevel om op te scheppen: 



„Schept op, dat het onderste boven kome, in porceleinen schotels." 



Zij schepten op, toen zij opgeschept hadden, gingen zij eten, zeven eieren 

 waren hare toespijs. Toen zeide Lemo nTonda binnen in de kist: 



„Gij die zoo vermetel zijt in 't rooven, spring naar beneden op den grond. 



Nu zult gij eens zien, enz." 



Ik heb nog niets gezien van zijne dapperheid, manlief Sese nTaola." 



Nadat zijn gegeten hadden, waren zij druk in de weer; de Vorst van 't 

 Oosten zeide : 



„Houd u maar kalm, laat mij eerst sirih kauwen." 



Hij pruimde sirih, daarna werd hij door zijne vrouwen toegerust, die al 

 zijne kleeren en wapenen voor den dag haalden, om met Sese nTaola te gaan 

 vechten. Hij sprong naar beneden en zonk tot halverwege de dijen in den grond, 

 waarna hij door Sese nTaola er uit werd gehaald, die daarop vroeg: 



„Wie zal er 'teerst de lans werpen, Vorst van 't Oosten? 



Gij die hier tehuis zijt, moet het eerst de lans werpen". 



De Vorst van 't Oosten antwoordde : 



„Zet u goed schrap, ik werp naar u met mijne lans". 



Hij wierp zijne lans, maar trof niet. Sese nTaola antwoordde: 



(bl 22) „Nu werp ik terug, houd u goed, gij daarginds". 



Hij wierp ook en trof evenmin. 



„Ik heb nu de lans gegooid, laat ons r.u met de zwaarden strijden." 



Zij hakten op elkaar in ; als zij vermoeid waren van op den grond te 

 strijden, gingen ze de lucht in, hadden zij er genoeg van in de lucht, dan op 

 den grond. Na eenigen tijd maakte de vorst van 't Oosten eene verkeerde 

 wending; zijn eene been werd afgehakt en het viel neer, want hij had ongelijk 



