61 



tocht bij het hooren van ongunstige vogelgeluiden en ging eerst weer door als zij 

 gunstig waren. Torokuku mBetu'e had zeven oogen, rondom in zijn gezicht: aan de 

 slapen, op het voorhoofd en ter hoogte der jukbeenderen als hét sterrebeeld de Haan 

 (Pleiaden) met zijne zeven sterren. 



[Als hij zich gaat wapenen, zegt het verhaal, bl. 32:] 



Zijne vrouwen] haalden zeven broeken, hoofddoeken en baadjes voor den dag, 

 hij deed ook zeven gordels aan; toen hij zwaar was toegerust, rukte hij het dak boven 

 den huisingang af, sprong naar beneden en zonk tot aan zijne oksels in den grond. 



[Ten slotte komt i Momata Tibu de vrouw rooven, bl. 33-36, terwijl Sese 

 nTaola voor zeven maanden is gaan slapen. Van Momata Tibu heet het, bl. 33 :] 

 Zijne beide oogen waren plassen. 



[Op bl. 34 gaat het verhaal voort, in het laatste gedeelte der samenspraak van 

 Sese nTaola en Momata Tiboe, aldus:] 



Sese nTaola antwoordde: 



„Spring spoedig naar benenden, zeg maar niet veel. 



Dat vervloekte blijven zitten! spring toch naar beneden, vrind! 



Al veel te dikwijls is zij door een man weggehaald." 



Lemo nTonda antwoordde in de kist : 



„Zeg geen onheilbrengende woorden, manlief nTaola! 



Er zijn teekenen gekomen op mijn lichaam, Sese nTaola. 



Teekenen van weduwschap en van dood op mijn lichaam, Sese nTaola. 



O, hoe zal ik het nog zeggen ! het is al zoo dikwijls gebeurd. 1 ' 



(bl. 35). Momata Tiboe antwoordde: 



„Houd u vooreerst kalm, laat eerst voor mij koken." 



Sese nTaola antwoordde: 



„Praat maar niet veel, spring maar snel naar beneden." 



Momata Tiboe antwoordde : 



„Gij daar beneden, zijt gij nog niet bang?" 



Sese nTaol zeide : 



„Komaan, spring naar beneden, praat maar niet veel meer." 



„Al zou het ook mijn sterfuur zijn, ik kom beneden, vrind!" 



Hij sprong naar beneden, maar hij zonk niet meer in den grond, 



„Werp uwe lans naar mij, gij zijt de aangevallene." 



Momata Tiboe wierp zijne lans, maar raakte niet. Sese nTaola wierp terug, 

 maar miste ook. Nadat de lansen weg waren, werden de zwaarden gebruikt. 

 Zij trokken de zwaarden en hieuwen op elkaar in. Sese nTaola zeide: 



„Laten de zwaarden getrokken worden, opdat onze moed gekend worde." 



De huispalen schudden heen en weer, zoo hevig streden zij in het dorp, 

 de grond dreunde er van; Da laDgen tijd werd Sese nTaola gewond en viel dood 

 neer. Lemo nTonda in het buis antwoordde van uit hare kist: 



„Ik heb het zooeven al gelegd, maar gij zeilet dat het niet waar w as. 



