66 



Lemo nTonda] bedekte ze, daarna zeide zij : 



„Gij moet meedoen om onzen vader weder levend te maken." 



Nu gingen de beide echlgenooten heen en besprenkelden met water uit de 

 kommen de beenderen der dooden ; zij schepten het met de handen op en sprengden 

 het neer, zeggeade: „Maak de zeven malen goed vol, dan zullen we er de gevolgen 

 van zien." 



Nadat ze zevenmaal waren besprengd, bewogen zich de beenderen, sprongen 

 op als regendruppels bij zonneschijn, om het been te zoekeD, waar zij bij hoorden, 

 om niet verkeerd aaneengehecht te worden: zij grepen in elkaar, sloten in elkaar, 

 elk naar zijn aard en lagen daarop stil. Toen zeide Lemo nTonda : 



„Bespreng ze nog eens, dat het spoedig in orde kome." 



Zij besprengden ze weder, de (beenderen) bewogen zich weder en werden 

 nu volledige menschen, maar het waren nog slechts languit liggende geraamten ; 

 er was nog geen leven in, 't waren enkel beenderen. Lemo nTonda zeide: 



„Maak de zeven malen vol, dat het volkomen gelukke." 



Zij besprengden ze met water uit de kommen; de ring van Lemo nTonda, 

 die den vorm van een slang had, met een diamant er in, een erfstuk harer voor- 

 vaderen, was in de kom gelegd, daarmede wekte zij de dooden alle op. Na den 

 zevenden keer begonnen zij allen te bewegen; de geheele oppervlakte was één en 

 al rug; alleen hunne oogen waren half geloten ; zij waren pas weer levend ; de buiten- 

 wereld konden zij nog niet zien. Toen ze hunne lichaamsdeelen alle hadden, zeide 

 Sese nTaola : 



„Daar zijn zij nu allen opgestaan, geef hun nu eerst rijstepap te eten." 



Zij gaf hun rijstepap uit een grooten pot; toen leefden ze geheel op en 

 konden weer spreken. Lemo nTonda zeide: 



(bl. 41). „Als de pap gaar is, deel ze dan uit in schotels." 



Sommigen stonden baar bij; ze schepten de pap op en slurpten die uit; 

 sommigen waren groot, anderen klein: allen leefden, vrijen en slaven; nu werden 

 hun sarongs uitgedeeld. 



„Gra rond en deel sarongs uit, aan de volwassenen elk een ; ga rond en geef 

 ieder zijn deel, gaande naar elk der volwassenen." 



Toen alles was opgedeeld, gingen zij naar huis en kookten nu een echt maal 

 voor hen, zij aten te zamen met hunne ouders. 



De vader en moeder van Lemo nTonda zeiden: „Ja ; mijn zoon, als gij niet 

 gekomen waart, zouden wij niets meer van het leven weten. 



Als mijn zoon niet gekomen was, dan zou ik niet in leven zijn. 



Als gij niet gekomen waart, dan zouden wij niet leven." 



Sese nTaola antwoordde: 



„Het is waar wat gij zegt, ik ben het werkelijk. 



Het is waar wat ^ij zegt, ik ben de menschen komen levend maken." 



Zijne ouders zeiden op nieuw : 



