74 



Toen hij vroeger zoovele maanden had geslapen, ging zijn levensgeest tel- 

 kens heen naar zijn grootvader, den zeegeesten-koning, om een schip te laten 

 bouwen. Eindelijk was het af; hij liet bet daar achter en zeide: Als ik het 

 roep, dan moet het schip niet zijn tuig vanzelf aankomen. Toen hij het nu riep, 

 kwam het werkelijk ; Lemo nTonda keek er naar uit, in één zet was het op het 

 zee-oppervlak, een schip met koperen huid, er was niemand aan boord. Hij beval 

 het nader te komen. 



„Schip Koperhuid, kom dicht aan land; 



Kom naderbij, Schip, dat wij u bestijgen." 



Het kwam naderbij en wel vlak bij tot aan het strand, zonder vast te loopen. 



Ga aan boord, Soengko nTada, gij moet de menschen aan boord helpen. 



Als zij aan boord komen, vat gij hen dan bij de hand.'' 



In één sprong was Soengko nTada boven, daarna kwamen de drie en veertig 

 anderen boven. 



„Gili mPinebetoe'e, volg uwe schoonzuster daar." 



Allen gingen er op; toen zij aan boord waren, zeide Sese nTaola: 



„ Schip Koperhuid houd rechts af. 



Ga naar het diepe, dat wij het land kunnen overzien. 



(bl. 50) Slaat op de trommels, slaat de bekkens. 



Dat de naburige dorpen het hooren, ten teeken dat er een vorst aankomt. 



Het schip Koperhuid heeft den voorsteven naar Mekka gericht. 



Slaat de trommen, slaat de bekkens, 



Om ons schip Koperhuid te doen voortsnellen." 



Slechts de trommen en gongs deden het schip voortsnellen, alle lieden aan 

 het strand hoorden het: O, dat is het schip van Sese nTaola! Er was niemand 

 aan het roer, er werd alleen maar op de gongs geslagen, zeilen had het niet, wel 

 drie masten. 



Het geluid der trommen werd gehoord door To Karö Oedja ; hij werd ver- 

 stoord en zeide: Niet Se nTaola behoort Lemo nTonda tot vrouw te hebben, dat 

 moet ik zijn. Hij maakte zich op om Sese nTaola in den weg te treden, om zijne 

 vrouw en zijn schip te rooven. 



„Slaat de trommen, enz." 



Soengko nTada zeide: 



„Wat komt daar wel aan, de halve hemel is duister. 



Wat mag daar wel aankomen, aan den voorsteven van het schip?" 



Sese nTaola : 



„Tracht het eens door den verrekijker te zien, dat het duidelijk en zeker 

 worde." 



Sese nTaola richtte den kijker er op en zeide: 



„Ik heb het al met den kijker gezien, het zijn inderdaad zeerooversschepen. 



Snel voort, Koperhuid, dat wij er spoedig komen." 



