75 



Het schip vloug voort en ontmoette de anderen op zee, terwijl Sese nTaola 

 sliep; de zeeroovers zeiden: 



„Geef u over, Sese nTaola, hier zijn wij, zeeroovers." 



Soengko nTada antwoordde: 



„Wij hier geven ons niet over, te minder nog Sese nTaola. 



Lemo nTouda trachtte haar man te wekken: 



„Word wakker, Sese nTaola, kijk, daar zijn zeeroovers. 



Sese nTaola word wakker, daar zijn zeeroovers gekomen. 



Gij wilt maar niets dan slapen", enz. 



Daar kwam To Karo Oedja aan, met wel 300 prauwen. Zij schoten en de 

 krijgers van Sese nTaola stierven, Soeugko nTada viel in zee. Op dat pas werd 

 Sese nTaola wakker en To Karö Oedja sprak hem aan: 



,,Geef u over, enz. 



Sese nTaola stond op en zeide: 



(bl. 51),, Voor iemand als Sese nTaola is het onbehoorlijk zich over te geven. 



Eerst als ik een sarong draag en een haarwrong, zal ik mij overgeven. 



Nu zult ge zien een die afstamt van van ouds befaamden. 



Nu zult ge leeren kennen een die van ouds een heldenzoon is. 



Doet de ankers haken in de voorstevens der vaartuigen" (bis). Zij wierpen 

 inderdaad de ankers der prauw van To Karo Oedja over, de prauwen haakten 

 aan elkaar. Sese nTaola liet ook de zijne werpen voor den voorsteven van To 

 Karö Oedja en zeide tot zijn zwager : 



,,Windvorst, mijn zwager, laat ons elk een deel nemen. Ik ga op To Karö 

 Oedja af, gij op zijn geheele leger." 



De beide zwagers spanden al hunne krachten in ; zij scheurden de menschen 

 levend in stukken; men vocht met de kris tegen elkaar; zij sprongen over op de 

 vaartuigen der roover3; To Karö Oedja en zijne lieden sneuvelden allen, want zij 

 hadden schuld, daar zij Sese nTaola, die geen schuld had, in den weg waren 

 getreden. De beide zwagers keerden naar hun schip terug, maakten hunne 40 

 makkers weder levend en gingen verder. 



„Slaat de trommen, enz." 



Het schip vloog voort, het vloog maar steeds voort; de lieden aan boord 

 deden niets; wie slaap had ging slapen; wie geen slaap had bleef wakker. To 

 Karö Oedja had den regen tot vlag. 



Toen hoorde Ligi nToja dat Sese nTaola voorbijging; hij rustte zich uit 

 en zeide: Dien man zal ik tegenhouden, zijn schip en zijne vrouw zal ik nemen. 

 Hij gaf' bevel aan duizende lieden en zij maakten de vaartuigen gereed. Na ge- 

 ruimen tijd, toen een goede dag was gekomen, daalden zij af naar de zee; Ligi 

 nToja ging met de zijnen aan boord; kijk, als kokos-schillen dreven zij op zee, 

 zooveel waren er. De lieden op het groote schip zeiden : 



„Wat kcnit daar aan op den voorsteven van ons schip? 



