77 



Niet dat ik voor had te slapen, ik heb mij de echte vechtkunst eigen ge- 

 maakt." 



[Het verhaal gaat nu weder door als bij de vorige ontmoetingen. Daarna 

 komt, het treffen met Mobangka Laboe, dat als de vorige gevechten verloopt. 

 Verder bl. 58, boven aan :] 



„Zij lieten de ankers in eikaars prauwen haken, nadat Sese nTaolazehad 

 laten overwerpen, daarna trokken zij met de krissen op elkaar los; prik, prik, 

 staken zij naar elkaar met de krissen ; na geruimen tijd werd Mobangka Laboe 

 gewond en stierf. Slechts twee zijner lieden werden vi ij gelaten, met de woorden : 

 Gaat aan uwe familie vertellen hoe dapper Sese nTaola is. Daarna liet hij het 

 schip weder voortvliegen en sloeg de trommels. 



|Nu komt de ontmoeting met Patiri Malela, die evenzoo verloopt als de 

 vorige, tot bl. 59, r. 11, waar Sese nTaola zegt:] 



„Al te dikwijls ben ik al door zeeroovers in den weg getreden. Het zijn 

 slechte kerels, echte smeerlappen." 



Lemo nTonda antwoordde : 



„Spreek geen onheilbrengende woorden, manlief Sese nTaola. 



Ik heb teekenen gekregen aan mijn lichaam, Sese nTaola. 



Teekenen van weduwschap en van dood, ge moet het wel weten. 



Hoe kan ik het nog zeggen, het is al zoo dikwijls gebeurd. 



Wees gij dus flink, zwager, in het aanvoeren der krijgers. 



Windvorst, wil gij goed bij u zelven overleggen, 



Want ook thans heb ik teekenen aan mijn lichaam gekregen, 



Teekenen van weduwschap en van dood, ik kan niet meer voor ulieder 

 heil zorgen. 



Wij beiden hebben hier overal teekenen van weduwschap. 



Sese nTaola antwoordde : 



„Al hebt ge teekenen gekregen, wij mannen zrjn nu eenmaal zoo. 



Het is schande zich over te geven, wanneer men op weg wordt aangevallen. 



Doet de ankers haken daar aan den voorsteven van het schip. 



Dat wij goed kunnen overspringen op de schepen dier lieden." 



Al voortgaande kwamen zij nader bij, sprongen over, bevochten elkaar met 

 de kris en de lieden sneuvelden allen ; alleen Patiri Malela sneuvelde niet, zijn 

 ondoordringbaar harnas was van staal. Na eenigen tijd sneuvelde Sese nTaola, 

 de Windvorst kwam hem te hulp, maar sneuvelde ook. Nu gingen Lemo nTonda 

 en Gili mPinebetoe'e met hare veertig dienaressen er heen, beide weduwen ween- 

 den, daar hare mannen gelijkelijk gestorven w&ren. Zij waren ten einde raad; wie 

 zou nu nog den strijd volhouden'? Zij weenden om hare mannen, die daar op 

 hun rug lagen op het schip van Patiri Malela. 



Lemo nTonda zeide : 



(bl. 60). „Schip Koperhuid, maak uw heer weder levend. " 



