78 



Het schip Koperhuid sprong nu op en drong de prauw van Patiri Malela 

 binnen, na eerst klein te zijn geworden. 



Patiri Malela stierf, Sese nTaola en de Windvorst, de eigenaars van het 

 schip, werden weder levend en gingen weder op hun schip over, dat zij opnieuw 

 deden voortvliegen. 



„Slaat de trommen, enz. 



Het schip snelde voort; na eenigen tijd vroeg Sese nTaola: 



„Zwager Windvorst, waar is de aanlegplaats van uw vader?" 



De Windvorst antwoordde: 



„Daar bij de landtong is de aanlegplaats van vader. 



Daar staan boomen op een rij, dat is de aanlegplaats." 



Sese nTaola antwoordde: 



„Als wij aan de kaap zijn gekomen, wijs dan de plaats der ligging aan." 



De Windvorst antwoordde: 



„Waar die boomen op eene rij staan, daar is de aanlegplaats van moeder. 



Ik weet het zeker, die boomen op eene rij daar ginds." 



Sese nTaola antwoordde: 



„Schip, ga gij voort, 'dat wij daar aankomen" (bis). 



Het schip ging voort, na eenigen tijd kwam het aan. Zij zagen dat er 

 geen mensch meer in leven was, allen waren gestorven, zelfs de weg was verdwenen. 



„Slaat de trommen, slaat de bekkens. 



Dat moeder en vader de teekenen vernemen." 



Eerst bij de aankomst van hun zoon werden de wortels van bun achterste 

 uitgerukt, vielen de kokosnoten van den boom, kraaiden de hanen, vloeide het 

 water, gaven de vogels geluid en spraken de mensclien: Kijk, daar komen lieden 

 aan langs den overgroeiden weg, wat zouden dat voor lieden zijn, die trommen en 

 bekkens slaan? Zijne ouders stonden op, gelastten lieden hun tegemoet te gaan 

 en toen dezen naderbij gekomen waren, vroegen zij: Wat zijt gij voor lieden? 

 De Windvorst antwoordde : 



„Ik ben eenmaal uw zoon geweest, dat gij het wel weet. 



(bl. 61). Zeg het thuis aan vader, zijn zoon die door den wind is mede- 

 gevoerd." 



Haastig keerden de uitgezondenen terug, zij liepen om het hardst weerom 

 en zeiden: O, het is wellicht onze heer, die eenmaal door den wind is weggevoerd. 

 Zij berichtten het aan zijn vader en zijne moeder; o, hoe weende zijne moeder 

 uit verlangen en hoe lachte zijn vader van pleizier! O, zoo komt het dus dat de 

 wortels van hunne billen uit den grond zijn getrokken, dat de kokosnoten van den 

 boom zijn gevallen, dat het water weer vloeit en dat de hanen weer kraaien. O, 

 o mijn kind, zijt ge dan gekomen, ik verlang hevig naar je. Zijn vader en moeder 

 stonden op en daalden af naar de zee. Toen zij naderbij gekomen waren, vroeg 

 de windvorst : 



