79 



„Wat voor menschen komen daar aan, komen zij om mij te zien ?" 

 Zijne ouders antwoordden: 



„Dat gij het wel moogt weten, wij komen onzen zoon zien." 

 Sese nTaola antwoordde: 



„Windvorst, mijn zwager, daar zijn uw moeder en vader. 

 Dat gij goed moogt weten, tante, den naam van uw zoon." 

 De vader en moeder van den windvorst zeiden: 

 „Zoo is het mijn jongen, kom hier, mijn zoon!" 

 Zij kwamen werkelijk naderbij, tot aan het zeestrand. 

 „Moeder, hier ben ik, overtuig u er van (bis). 

 Die andere, moet gij weten, is uwe schoondochter. 

 Komaan, moeder, laat ons gaan, ga met ons naar boven. 

 Laat ons naar boveu gaau ia uw huis, dat uwe schoon dochter het zie." 

 Met hun vieren gingen zij aan laad; slechts Soengko nTada bleef bij de 

 slaven, die aan boord moesten blijven, achter; toen zij in het huis gekomen 

 waren, zeide [de Windvorst]: 



„Geef uwe schoondochter het gebruikelijke geschenk, om haar te doen 

 boven komen". 



Zijne moeder gaf het en zeide: 



„Ik heb het al gegeven, kom boven, mijn jongen." 



Zij gaf aan hare schoondochter een schotel, om haar te doen boven komen. 

 De Windvorst zeide: 



„Zwager Sese nTaola, iaat ons het huis ingaan." 

 Zij gingen de trap op en kwamen in huis. 



„Moeder en vader, geeft haar een geschenk om haar te doen neerzitten. 

 Zij gaven hunne schoondochter Gili mPiuebetoe'e een koperen bord, opdat 

 zij zou gaan zitten. Nu waren zij allen gezeten, [de Windvorst] zeide: 



(bl. <>2) „Eén ding moet gij nog vragen, zonder een sirih-doos voor haar af." 

 Zij maakten sirih gereed ; de sirihdoos nam zij voor zich zelve en gaf die 

 niet meer terug. 



„Wanneer de geschenken zijn gegeten, is er geen zonde meer tegen den 

 adat begaan. 



Nu hebt gij ons gezien, hoe wilt gij nu verder?" 



Zijne ouders antwoordden : 



„Wat er nu zal gedaan worden, zeg gij, mijn jongen, dat alles. Blijft gij 

 kort, wil ons dat zeggen." 



pe Windvorst antwoordde : 



«Mijn plan is om drie nachten over te blijven. " 



Zijne moeder antwoordde: 



„Maar jongen, ik heb toch zoo'n verlangen naai u, mijne kinderen." 



De Windvorst antwoordde: 



