80 



„Moeder, gij liebt gelijk, maar wij kunnen slechts drie nachten. Zwager 

 Sese nTaola heeft zijn verlangen naar zijne ouders uitgesproken." 



Zijne moeder antwoordde : 



„Windvorst, mijn zoon, laat ons een dankfeest geven." 



Nu maakten zij eenige beschikkingen voor het dankfeest, al was het slechts 

 om eenige zegenbeden te laten uitspreken over hunnen zoon, die na zoo langen tijd 

 was teruggekomen, van wien zij zooveel hielden. Toen de hoofd-dag was gekomen 

 wilden zij den labe laten halen. 



„Windvorst, vlug wat, ga snel een labe halen." 



De Windvorst maakte zich gereed en riep den wind : 



„Wind, kom hier, enz." 



De Wind kwam aan, de Windvorst besteeg hem en werd naar den labe 

 gebracht. 



„Labe, dat gij het weten moogt, u kom ik halen. 



U ben ik komen halen, laat ons snel heengaan." 



De labe maakte zich gereed, het was er immers maar één, en de Windvorst 



zeide 



„Kom, ga daar zitten, aan de rechterzijde. 



Ik weet den weg, heb daaromtrent geen twijfel." 



(bl. 63) De labe maakte geen tegenwerpingen, maar ging aan zijne zijde 



zitten. 



„Wind kom hier, enz." 



De Wind kwam aan en nam hen beiden mede, na eenigen tijd kwamen 

 zij aan het huis van zijne ouders. 



„De ketel staat daar al klaar, wasch den labe de voeten. 



Spreid eene mat uit, dat wij den labe kunnen doen zitten. 



De labe heeft al sirih gekauwd, geef nu de etensschalen aan. 



Alles is voldoende gereed, laat de schalen worden opgebracht." 



Zij deden op en de labe gebruikte zijn maal. 



„Spreek gij den zegen uit, labe, wij houden de handen op. 



De labe heeft al hem uitgesproken, moeder, vat zijne hand. 



Als er bismillah is gezegd, dan kunnen wij gaan eten. 



Nu zijn wij klaar met eten, schenk waschwater in. 



Wij hebben de handen gevvasschen, geef nu sirih. 



De labe is klaar met sirih- pruimen, neem nu de schalen weg. 



Het dankfeest is afgeloopen, de labe worde naar huis geleid. Zwager 

 Windvorst, ga den labe brengen." 



De Windvorst riep den wind. 



„Wind, kom hier, enz." 



Zij gingen heen, gebracht door den wind, toen zij waren aangekomen, liet 

 de Windvorst den labe achter en nam afscheid. 



