81 



„Ik ga heen, labe, blijf gij bier." 



De Windvorst keerde terug en maakte aanstalten om van zijn vader en 

 zijne moeder afscheid te nemen. 



„Moeder, Gij moet het weten, wij vragen verlof om heen te gaan. Wil 

 ons begeleiden, totdat wij aan het schip zijn gekomen." 



Zij maakten zich gereed, het was hun voornemen om vaneen te gaan; aan 

 zee gekomen, gingen zij aan boord. 



„Moeder, wij gaan uiteen, wij gaan op reis." 



„Ga heen, mijn zoon, blijf aan mij denken." 



„Slaat de trommen, enz." 



(bl. 64). Het schip snelde voort en werd door geen zeeroovers of door 

 wat ook maar tegengehouden. Toen zij dicht bij de woonplaats van den vader en 

 de moeder van Sese nTaola waren gekomen, vroeg de Windvorst: 



„Waar is de ligging der aanlegplaats, zwager Sese nTaola?" 

 . Sese nTaola antwoordde: 



„In de richting der landtong ligt de aanlegplaats van Vader. Bij de kaap 

 hier is de aanlegplaats van Moeder. 



Daarginds is de aanlegplaats, bij die op eene rij staande boomen. 



Slaat de trommen, slaat de bekkens, 



Om ons schip Koperhuid te doen voortvliegen. 



Wij hier, Lemo nTonda, kijken uit naar de aanlegplaats. 



Staat allen op, dat wij niet ziek worden. 



Staat allen op, de haven is reeds nabij." 



Allen stonden op ; de 40 slaven werden gewekt en ontwaakten, men was 

 aan de aanlegplaats gekomen. 



„Laat de ankers vallen aan de plecht, Soengko nTada." 



Zij schoten hunne geweren af. Zoodra de lieden in het dorp het geknal 

 der geweren hoorden, raakten de wortels van hun achterste los, vloeide het water, 

 blies de wind, vielen de kokosnoten af, kraaiden de hanen, kakelden de kippen, 

 gaven menschen, vogels en honden geluid en zeide Ta Datoe: 



„Gaat eens kijken, slaven, wat of dat voor menschen daar zijn, of het men- 

 schen zijn die zelf eten, of menschen wien ten eten gegeven moet worden." Toen 

 de pas aangekomenen nog zeer ver af waren, zagen zij hen van de hoogte af en 

 zeiden: „O, we kunnen niet dicht naderen, dat zijn lieden die hun eigen teerkost 

 eten, niet hetgeen zij van ons krijgen." Nu gingen zij het bericht aan Ta Datoe 

 brengen; deze zeide: „Och, dat is geen verstaanbaar bericht, misschien 

 maar een praatje van jullie." Hij zond daarop twee verstandige lieden, om zeker- 

 heid te krijgen. Toen dezen aankwamen, schoten de vreemdelingen hunne geweren 

 af en rukten maar met 't hoofd vooruit aan, kijk, zóó liepen zij [hier doet de ver- 

 teller de beweging na van lieden die met 't hoofd vooruit maar recht toe recht 

 aan loopen]; toen zij dichtbij waren, vroeg men hun : 



Verh. Bat. Gen. deel LV. «• 



