90 



(bl. 74). Men gaf hun dan ook te eten; toen bet maal was afgeloopen, 

 zeiden zij : „De zon gaat onder, de labe's willen afscheid nemen." De labe's 

 namen den inhoud der schalen mede; voor de labe's werd terzijde gelegd rijst 

 in kokosmelk gekookt met allerlei toespijs, dat namen zij mee naar huis. Daarmee 

 was het feest afgeloopen; drie dagen daarna werd nog een dankfeest gevierd, 

 allen keerden terug; zij die voor het dankfeest achterbleven gingen toen pas 

 terug. Toen allen waren heengegaan, zeide Tanda Eo: 



„Ik gevoel inij eenzaam^ nu wij door onze gasten zijn verlaten ". (bis). 



Zijne moeder vroeg : 



„Gevoelt gij u eenzaam, mijn jongen, zeg het mij". 



Hij gaf geen antwoord ; hij at ook niet veel ; beide neven bleven maar 

 liggen; zij voelden zich landerig, omdat de menschen van hen waren weggegaan; 

 naar allen, die waren heengegaan, verlangden zij. Zijne moeder vroeg weder: 



„Zeg mij, mijn jongen, om wie uw hart in beroering is, dat ik het wete". 



Tanda Eo antwoordde: 



„Zij, die mijn hart in beroering brengt, heet Taranda. 



Taranda mBalia, zij brengt mijn hart in beroering". 



Zijne moeder antwoordde : 



„Is het soms uw plan, mijn zoon, om haar tot vrouw te nemen?" 



Tanda Eo antwoordde: 



„Ik ben van plan haar tot vrouw te nemen, daarom zeg ik het u, moeder." 



Zijne moeder antwoordde : 



„Als dat dan het geval is, dan zullen wij u met haar laten trouwen. 



Ja, mijn jongen, dan zullen wij plannen maken, opdat alles in orde zij.' 



Haar zoon antwoordde : 



„Als alles in orde is, wil mij dan spoedig naar mijne vrouw geleiden." 



Zijne moeder, zijn vader en al hunne familieleden maakten alles in orde; 

 de een bracht dit, de ander dat aan, om mee te nemen voor het huwelijksfeest. 

 Toen het gereed was, zeiden Tanda Eo en Tanda Woeja: 



„Hier zijn wij beiden, wij willen beiden trouwen. 



Sese nTaola antwoordde: 



„Wij wachten een goeden dag af, om u naar uwe vrouw te geleiden, mijn 

 jongen." 



(bl. 75). Zijn zoon vroeg : 



„Hoeveel dagen duurt het nog, eer ik gebracht word?" 



Zijn vader antwoordde: 



„Heden over zeven dagen, dan wordt gij gebracht" (bis). 



Hij wachtte en toen hij lang gewacht had, waren de zeven dagen ver- 

 loopen en zeide hij : 



„Nu zijn de zeven dagen vol, wilt mij nu gaan brengen. 



De zeven dagen zijn om, welken weg zullen wij nemen? 



