96 



De planken der hut waren uitgesneden in den vorm van jaarvogels; er 

 waren er vier, korte en lange zijden. Nu kwamen Sese nTaola en Lemo nTonda. 



„Mijn dochter Taranda, houd u goed." 



Taranda stond op van hare ligplaats. 



(bl. 81). „Als alles gereed is, dan komt de dag waarop de zieken in de 

 hut gaan. 



Morgen is het een goede dag, mijn jongen, voor de zieken om in de hut 

 te gaan." 



Toen de dag gekomen was, werd zij in witte kleederen gestoken en in de but 

 gezet; drie dagen lang werd zij in de hut gelaten; zij mocht niet poepen, pissen 

 of baden; daarna werd zij met bloed bestreken en verwisselde haar gewaad meteen abe. 



„Nu wordt ge met bloed bestreken, mijn kind Taranda."' 



Driemaal ging zij de ziekenhut rond; daarna daalde zij af op den grond, 

 daar lagen zes varkens op eene rij, ten zevende een tros bualo-pisangs, niet slechts 

 een kam, maar een geheele tros; ook de trommen weiden op den grond gebracht, 

 men sloeg de trom bij den dans. 



„Slaat de trom bij het dansen, om tegen geesten te vechten. 



Taranda nBalia, scherm, dat ik het zie." 



Nu kwam Matia Eo, de zuster van Tanda Eo, gezonden door haren groot- 

 vader daarboven op de Zon, dat was zijn verblijf. Terwijl Taranda aan het dansen 

 was, werd haar levensgeest door een Roofvogel weggenomen ; haar man prees 

 haar en zeide: 



„Als Taranda danst, komt zij met alle negen gewrichten op den grond. 



Tanda Eo sprong in de hoogte op het Zwevende Land. 



„'t Is lastig en moeilijk ; mijne vrouw Taranda 



Is door een Grijpvogel opgepakt, haar levensgeest is weg. 



Moeder, maak mij mijne vrouw weder levend". 



Deze werd op nieuw onder den zak geplaatst; hare ziel werd weder 

 opgevangen en in haar gebracht; zij werd weder levend, kwam weder tot zich 

 zelve en rustte uit. 



„Laat het dansen maar gedaan zijn ; ga nu baden." 



Zij ging naar het water ; de kleine en de groote trommen werden mede- 

 genomen. Toen het baden was afgeloopen, kleedden zij zich weder aan en keerden 

 naar de hutten terug. 



„Laat ons daar ophouden, om uw levensgeest te doen naderen. Gij 

 priesteressen, doet haren levensgeest nabij komen." 



Zij wenkten haren- levensgeest naderbij te komen, dansten met de kleederen 

 der zieke in de hand; daarop aten zij voorspijs; de rijst in wioebladeren gekookt 

 werd uitgedeeld en opgegeten met kippen- en varkensvleesch : na dit maal gingen 

 zij naar huis en bleven daar en zorgden voor het loon der priesteressen : een stuk 

 katoen, een hakmes en pakjes rijst: daarop werd aan den bek van een haan 



