114 



BI. 16. 



Op. reg. 11 is sindate later door den verteller in silau, „daar beneden", 

 verbeterd. 



Djarawata in het 4e couplet is het Bcegineesche djarawëta, volgens Dr. 

 Matthes Oud-Boeg. voor salabëta „soort porselein." 



BI. 17. 



Widu is de naam van een oud waardigheidsteeken, dat in den ouden tijd 

 is gedragen door hoofden in den oorlog, 't Is een soort pluim geweest, van vo- 

 gelveeren, bijv. papegaai- of jaarvogel-veeren; de helden die zulk een widu dragen, 

 kunnen met behulp daarvan in de lucht stijgen ; een strijd tusschen twee widu- 

 dragende helden wordt dan ook in do lucht gevoerd. Thans wordt de widu nog 

 slechts bij doodeufeesten gebruikt, om de hoofden als zoodanig te eeren. Bij 

 het groote doodeufeest (tengke) is de widu vastgemaakt aan de pemia, het masker 

 dat aan het in foeja gewikkelde doodshoofd wordt gehecht; bij het gewone doo- 

 denfeest zijn aan de doodenhut widu's gebonden. Bij de Mories dragen bij 't 

 doodenfeest de naaste familie-k den van den doode de widu op 't achterhoofd, 

 hoog uitstekend en naar voren hellend, zoodat de punt den grond raakt, wanneer 

 zij zich voorover buigen. Waar de widu in den hoofddoek is gestoken, is door 

 de slippen daarvan nog een koperen versiersel in krakeling-vorm (sanggori) gehaald, 

 een achterhoofdversiersel, dat waarschijnlijk uit den tijd stamt, toen de hoofddoek 

 nog onbekend was en een touw of reep boombast het lange haar in orde hield. 



De widu is een stuk van den gespleten bamboe, aan het eind nog weer 

 in drieën verdeeld; deze drie latjes worden uiteen gehouden door een vlechtsel 

 van wintu, een fraai gele, glimmende bies, zoodat zij op een kleinen halfgeopen- 

 den waaier met langen steel gelijkt. 



Dr. Hazeu spreekt op bl. 49 van zijn Proefschrift en verder op bl. 201 en 

 202 over Oud-Jav. widu als naam van bij shamanistisch e plechtigheden fungeerende 

 priesters en leidt ook Mal. biduan daarvan af. Met dit laatste woord (als uit 

 't Sanskr. afkomstig beschouwd) vergelijkt Dr. Niemann in zijne „Ethnogia- 

 phische Mededeeliugen omtrent de Tjams" (Bijdr. Kon. Inst. 1895, bl. 331) de 

 naam der als zangers en muzikanten optredende aanroepers van geesten en ge- 

 storven voorouders, meduon of paduon. Indien het Bare'e de oorspronkelijke betee- 

 kenis van widu, z. v. a. „pluim" bewaard heeft, dan moet biduan „widu-drager" 

 beteekend hebben en O.- Jav. widu van de pluim op den plüimdrager zijn over- 

 gegaan. Vgl. bijv. den titel padjunge ri Luwu van den Loewoeschen Vorst, aan 

 diens zonnescherm ontleend. 



Bl. 19. 



Reg. 12 v. o. membuka tangoa, van wuka, „uittrekken," n. 1. de stijlen 

 van de tangoa, de hut, dien men heeft opgelicht buiten het dorp, een eindweegs 

 den weg op. die naar het land van den vijand voert. Daar beluistert men de 

 vogels. Is deze hut afgebroken, dan is men ook werkelijk op reis. 



