124 



oude Papakkums, met naeme Radja Nistjaja. Oendang-oendang Mattaram, Djaja 

 Lankara, Koentara Manawa en Adilloela". Daar in het boek zelf van elke reeks 

 artikelen getrouw de bron wordt aangegeven, is het gemakkelijk, zich een over- 

 zicht te vormen van de verhouding, waarin die verschillende wetboeken, en ook 

 nog eenige andere, respectievelijk tot de Pëpakëm hebben bijgedragen. Men vindt 

 dan, dat ontleend zijn : 



aan de Radja Nis tja ja: p. 20—22. 26—28, 29—30. 32—33, 37—38, 



38—39, 41, 42, 47—40, 51—53. 54—57, 62—63. 

 68 en 71; 

 aan de Djaja Lëngkara: p. 28—29. 31-32, 33—34, 34—36 (gedeeltelijk), 



36—37, 38, 39—40, 42, 43—44, 53—54, 59—62. 

 63—68, 69. 70 en 71—85: 

 aan de Kontara Mana w a : p. 47 en 85 — 1 1 4 ; 

 aan de Oendang-Oe n (lang Matara m : p. 22—24. 30—31, 37, 49—51, 



57—59 en 69: 

 aan de Adilloelah: p. 24 en 34 — 36 (gedeeltelijk) : 

 aan de Salokantara: p. 26 : 

 aan de J o e g o e 1 Moetla: p. 44 — 45 ; 

 aan de A n g a a k a r t a b a s a : p. 45 — 47 : 

 aan de R a d j a n i t i : p. 47. 



Verreweg 't grootste aandeel in de compilatie had dus de Djajaléngkara. 

 nl. ongeveer 38 "/„ ; daarop volgen de Kontara Manawa met 30 °/o, de Radja Nis- 

 tjaja met 15 % en de Oendang-oendang Mataram met 8 %• terwijl de overige dei- 

 genoemde werken slechts onbeduidende bijdragen leverden. (1) 



Van de genoemde wetboeken weet men tot nu toe weinig meer dan juist de 

 Pépakëni Tjërbon ons te zien geeft. Wel worden er in de handschriftenverzame- 

 lingen te Leiden en te Batavia wetboeken aangetroffen, die dezelfde namen dragen 

 als sommige der hier genoemde, maar 't bleek reeds dat daarmede niet altijd 

 volkomen overeenkomst van inhoud en vorm gepaard gaat: er schijnen onderling 

 sterk verschillende redacties of eigenlijk teksten te bestaan of bestaan te hebben, 

 die toch onder één en denzelfden naam bekend zijn: in 't bijzonder dient opgemerkt, 

 dat sommige titels nu eens een zedekundig. dan weer een rechtskundig geschrift 

 aanduiden. Dit laatste is ongetwijfeld hieruit te verklaren, dat op Java de zede- 

 kundige, de didactische literatuur eenerzijds en de rechtsliteratuur anderzijds in 

 hunne ontwikkeling op elkaar ingewerkt en wederkeerig aan elkaar ontleend 

 hebben (zie beneden p. 126). 



De oudere nieuw-Javaansche wetboeken zijn ons nog slechts gedeeltelijk 

 bekend : uitgegeven, en dat wel alleen in Hollandsche vertaling, werden twee zeer 



ili Anders wordt evenwel die verhouding, wanneer men alleen rekening houdt met de eigenlijke 

 compilatie (p. 19 tot p. 71): daartoe heeft de Djaja-Lëngkara voor 45 %, de Radja Xistjaja voor 20 % en de 

 Oeudang-oepdang Mataram voor 16 % bijgedragen. 



