Het moet dan ook ten zeerste betreurd worden, dat ook deze uitgave al- 

 weder geheel in Nederland bewerkt is geworden, zoodat ook nu het levende Ja- 

 vaaDSch nog altijd niet tot zijn recht is kunnen komen. Het schijnt wel, dat 

 dergelijke opvattingen alleen mogelijk zijn bij Oostersche taleD, waarbij alle wijs- 

 heid uit het Westen schijnt te moeten komen. Want het zal wel betwijfeld 

 moeten worden, of men b. v. een standaard-woordenboek over het Russisch zou 

 gaan maken in Australië, daarbij alleen afgaande op geschreven stukken, zonder 

 het der moeite waard te achten, ook plaatselijk het verzamelde materiaal aan 

 het spraakgebruik te toetsen. 



En dat zou toch nog meer reden van bestaan hebben, dan met betrek- 

 king tot het Javaansch, waar de schrijvers, zoo al, dan toch slechts bij hooge 

 uitzondering een ontwikkeling hebben, ook maar gelijkstaande aan die van leer- 

 lingen der hoogste klasse van onze lagere scholen. 



Intusschen is met een en ander waarschijnlijk weder voor een vijftiental 

 jaren de gelegenheid voorbij gegaan om een behoorlijk woordenboek te verkrijgen 

 over de hoofdtaai van onzen Archipel, een taal, waarvan het Staatsblad van 1819 

 de studie al uitdrukkelijk voorschreef. 



Waar ik bij verwijzingen naar het Woordenboek mededeelde, dat de uit- 

 drukking aan mijn berichtgevers onbekend was, bedoelde ik uit den aard der zaak 

 met deze laatsten mijn medewerkers te Soerakarta, terwijl bij een dergelijke ver- 

 melding ten aanzien van de door Woordenlijst als dialektisch opgegeven uitdruk- 

 kingen evenzoo uit den aard der zaak wordt bedoeld het spraakgebruik te Tëgal. 



Evenzoo wordt Tëgal bedoeld, wanneer bij een verwijzing naar de Woor- 

 denlijst niet uitdrukkelijk een andere plaats wordt vermeld. 



Waar verder de als door Rhemrev opgegevene in het Woordenboek voor- 

 komende uitdrukkingen grootendeels dialektisch, d. i. te Soerakarta onbekend 

 zijn, heb ik gemeend, dit niet telkens opnieuw te moeten vermelden. Waar men 

 dus in den tekst zonder meer vermeld vindt, dat een zekere beteekenis door 

 Rhemrev wordt opgegeven, daar beteekent dat, dat die beteekenis te Soerakarta 

 niet voorkomt. 



Ten slotte zij nog hierbij aaugeteekend, dat de dialektische uitdrukkingen 

 zooveel mogelijk behandeld zijn bij het grondwoord. Een uitzondering maakte ik 

 daar, waar de afleiding onzeker was, z. a. bv. bij de no s . 17, 90, 169, 186, 

 428, 471, 514, 1120, 1128, 1140, 1141, 1142, 1143, 1147, 1148, 1149, 1150, 

 1153, 1154, 1168, 1181, 1189, 1398, 1463, 1464, 1465, 1466 en 1467, die 

 daarom veiligheidshalve behandeld zijn bij den vorm zelf. 



Op dezelfde wijze als dat in mijn studie over het Djapara'sch dialekt ge- 

 schied is, kunnen ook ook de verschillen, die het Tëgalsch dialekt ten aanzien 

 van dat van Sala vertoont, verdeeld worden in: 



A. het gebruik van andere woorden, 



B. het voorkomen van dezelfde woorden, maar in eenigszins gewijzigden vorm, 



