VI 



C. het gebruik van andere grammatikale vormen. 



Bovendien vertoont het Tëgalsch dialekt echter nog zeer groote verschillen 

 ten aanzien van de uitspraak, welke verschillen zóó groot zijn, dat men, voor het 

 eerst in die streek komende, de menschen eenvoudig niet verstaat. 



Die verschillen in de uitspraak dan zijn de volgende : 



De aksara-lëgënïi wordt steeds met den o-klank uitgesproken ; de 3 kent 



D. 1 



£71 1M 



en 



KV 



(Jt- 



waar men 



men er niet. In verband daarmede spelt men ook 

 te Sala zou schrijven ^ö, !W en „jumM. 



Deze a klinkt steeds onvolkomen. Door enkelen wordt getracht, deze 

 uitspraak op het einde van een woord in het schrift weder te geven door het 

 te sluiten met een wignjan. Intusschen zou het o>k mogelijk zijn, dat werke- 

 lijk daarmede een wignjan bedoeld wordt, zie beneden C 9. Hierop zou ook 

 wijzen, dat men die wignjan geschreven ziet bij klinkers, waarvan de uitspraak 

 ook te Tëgal lang is, bv. „jim^ , «Siomt , <uht«ii. Ik heb intusschen in de meeste 

 gevallen die h niet kunnen hooren. Waar ik ze wèl hoorde, zijn de woorden in 

 den tekst opgenomen, zie de no*. 520 (II), 840, 890 (I), 923, 1008, 1038 (I) en 1402. 

 Ook het omgekeerde komt echter voor, zie no. 673. 



Waar enkelen trachten, zich meer beschaafd voor te doen door het naapen 

 van de Sala'scne uitspraak, daar hoort men den korten o, bv. krómd voor «ktj^ 

 Naar men n ij wist mede te deelen, hoort men dan echter ook wel eens de lange 

 o, bv. wëdónó. Merkwaardig is het, dat men algemeen hoort Solo en nooit Sala 



VOOr cm-rvt. 



2. 

 3. 



5. 



7. 



8. 



De i en oe worden steeds volkomen uitgesproken, ook in gesloten lettergrepen. 

 De e en o worden steeds onvolkomen uitgesproken, ook in open lettergrepen. 



Verder zou men hieronder ook kunnen brengen : 

 Dat de pëpët ook op het einde van een woord of in een met een ? gesloten 

 lettergreep kan voorkomen, iets wat als regel te Soerakarta niet kan (verge- 

 lijk Zindeelen, § 1 1), zie de no s . 389 en 668. 



Ook in andere gevallen gaat de a in e over, zie de no s . 411, 414, 550, 

 757, 900, 926, 989 a , 1014, 1033 en 1326. 



De kti wordt aan het eind van een lettergreep niet ingeslikt, maar klinkt 

 daar geheel als in onze taal of in het Soendaasch. 



De cm en xm worden aan het slot van een lettergreep uitgesproken als in 

 het Engelsch en in het Soendaasch 

 Een open i en oe gaan vóór het achtervoegsel vnium/i niet over in resp. een 



o, zoodat men bv. niet zegt poetonipoen of isenipoen, maar poeioenipoen en isinipoen. 

 In niet door een neusklank gesloten voorlaatste lettergrepen wordt de a 

 niet als pëpët uitgesproken, zie de no s . 188, 942, 1048 en 1357. Eigenlijk 

 hadden deze woorden dus niet opgenomen behoeven te woorden, evenmin 

 als bv. M »™3> (voorb. bij no. 231). 



