Mandéo. Fatoe-Méa. 



Lakékoen. Dakoio. 



Tamiroe-Ailala. 

 Vohorèn. 



Maoekatar wordt begrensd : in 't oosten door Lamakhitoe met Lolotoin, in 

 't zuiden door Kamannasra en Soeai, in 't westen door Kasabaoek, Lalawa en 

 Follafaik, in 't noorden door Follafaik en Lamakhitoe en, wanneer men bet niet 

 als enclave beschouwt, door een smalle strook van Lamaknen, tusschen Follafaik 

 en Lamakhitoe in gelegen. 



Of Maoekatar een volkomen enclave is, dan wel met een bergrug aan 

 Lamaknen verbonden zit, is namelijk een onopgeloste vraag. 



De grenzen zijn niet overal, doch voor een groot deel natuurlijke. 

 De Westgrens van Belor wordt gevormd door de grenzen der navolgende 

 rijkjes : 



Insana, 



Nenometan, 



Waiwikoe, 



Oikoessi (Port. enclave), 

 Amakono (onderafd. Babaoe), 

 Noilmoeti (Port. enclave), 

 Amanoebang (onderafd Babaoe), 

 Amanatoeng ( idem ). 



Deze grens loopt in vrijwel rechte lijn van de Noord- naar de Zuidkust, 

 is dus veel korter dan de oostelijke grenslijn. 



Ten zuiden wordt Beloe door den Indischen Oceaan bespoeld. Deze wordt 

 door de inlanders tasi-maneh (van tasi=:zee, maneh —manlijk) genoemd, omdat 

 hij, wanneer in den Oostmoesson de Zuidoostenwinden waaien, door zijne onstuimig- 

 heid en woestheid het toonbeeld is van manlijke kracht. 



Terwijl de tasi-maneh in dien tijd als regel, zij 't ook als regel met 

 uitzonderingen, woelig is, is hij in den West-moessou gedurende den meesten 

 tijd kalm, hetgeen niet wegneemt, dat er ook dan soms hevige, doch 

 gewoonlijk weinig langdurige Zuidoostenwinden loodrecht op de kust kunnen 

 waaien. 



Het land langs de Zuidkust is over 't algemeen laag. Op verschillende 

 plaatsen hebben zich daar lagunen gevormd. De drie grootste zijn : die van 

 Maoebesi, op de grens van Waihalé en Lakékoen, die van Loöfoon of Abirenno 

 in 'toosten van Waiwikoe en die van Tabèrèk meer westelijk, doch ook in laatstge- 

 noemd rij kj e gelegen. 



Zoo'n lagune staat met een niet diepe monding, die echter voor sloepen 

 en niet te groote prauwen althans bij hoog water bevaarbaar is, met de zee in 

 verbiüding. Naar binnen wordt ze dieper en splitst ze ach aldra in 2 of 3 armen, 

 die zich verderop weder tallooze malen onderverdeelen en wier vertakkingen op 

 het laatst uitloopen in smalle, ondiepe, modderige geniën. 



De armen en geulen zijn langs hunne oevers begroeid met rizophoren, die 



