Van daaruit gaat ook een rug Kraoekotoen genaamd naar het zuiden, 

 Maoekatar binnen. Dit landschap is in de Noordelijke helft zwaar geaccidenteerd, 

 doch loopt naar 't Zuiden in een laagvlakte uit. 



De toppen Fa toe Béliet of Holëpilët en Lakierien zijn er respectievelijk 

 855 en 825 Meter hoog. 



Vulcanen zijn in Beloe onbekend Het geheele land, althans dat gedeelte, 

 hetwelk op minder dan 1000 Meter hoogte ligt, is van neptunische formatie. 



Wel komen er echter in het Noorden van Naitimoe een slijk-vulcaan en 

 eenige modder- wellen voor Eerstgenoemde bestaat uit een ongeveer twintig Meter 

 hooge, zuiver kegelvormige, kale hoogte, uit welker top in den drogen tijd wei- 

 nig, doch in den regentijd vrij wat modder opborrelt, die een zilten smaak moet hebben. 



In den regentijd moet de werking soms zoo krachtig zijn, dat er dan een 

 enkele keer een geluid als van een kanonschot uit te voorschijn komt. 



Terloops zij hier opgemerkt, dat dergelijke slijkvulcanen in West-Timor, 

 in de onderafdeeling Amfoeang in het landschap Fakaip veelvuldig voorkomen 

 langs den weg van Baraté naar Kelali en op de vlakte van Danëmoi. 



Het Ooster-, Noorder- en Westerbergland omsluiten een lager, minder 

 geaccidenteerd terrein, dat deels uit heuvelland, deels uit vlakten bestaat. De 

 noordelijkste dier vlakten is grootendeels in Lidak gelegen en wordt doorsneden 

 door de rivieren Oedoek aman en Loradiek. Het deel langs de eerstgenoemde 

 rivier heet dan ook Oedoek-aman-lèoen (léoen=vlakte), het deel langs de Loradiek 

 Haik-riet. 



Zuidelijk daarvan strekt zich in het midden van Beloe, daar waar Naiti- 

 moe, Mandeo en Beboki aan elkaar grenzen, een vlakte uit, die in 't oosten Be-aik- 

 léoen, in 't westen Léoen-aroegi heet 



Langs de zuidkust treft men de mooie, uitgestrekte, met vele klapperboo- 

 men begroeide laagvlakte van Waiwikoe-Waihale aan. Ze begint in het westen 

 ongeveer op de grens van Waiwikoe met Amanatoeng en strekt zich uit over 

 eerstgenoemd landschap, over Waihalé en over een deel van Lakékoen tot aan 

 de Mota-Baboeloe. 



Tusschen deze rivier en de Mota-Masin op de grens met Portugeesch 

 Timor, is het terrein weder bergachtig. Verder oostelijk op begint in Portugeesch 

 Timor het kustland echter weder laag te worden en treit men de vlakte van 

 Soeai-Kamanassa aan. 



Buiten het door bergland gevormde vierkant, zijn ook eenige vlakten van 

 noemenswaardige uitgestrektheid gelegen. 



Zoo treft men in den reeds genoemden aan zee gelegen Noordwesthock 

 van Beloe een langwerpige vlakte aan, die op de meeste plaatsen door heuvel- 

 of bergland, o. a. door het kustgebergte Oi Poeha of Poeloe Mena van de zee 

 gescheiden is, doch bij Ponoe en Mena tot aan de kust reikt. De vlakte heeft 

 tal van namen voor de verschillende onderdeden. Het westelijke deel draagt 



