12 



De Mota-bain krijgt haar meeste water van den berg Nënait in Naitimoe 

 en later van een bron in Téoen, vormt een deel van de grens tusschen Naitimoe 

 en Mandeo en stroomt verder door Dirma naar Fatoe Aroeien, het vereenigings- 

 pnnt met de Noilmoetien. 



De Noilmoetien komt uit het landschap Amakono ot Oesikono (onderafdeeling 

 Babaoe), waar ze haar water van de bergen Moetis-Babënai en Miomaffo ontvangt. 

 Zij stroomt door de Portugeesche enclave Noilmoetien, die aan haar heur naam 

 ontleent. 



De Noil-benain stroomt van af Fatoe Aroeien door de laagvlakte van 

 Zuid-Beloe naar zee. 



De Mota Masin of Mota Taloes is een kleinere rivier, die op de grens 

 van Dakoio en Tamiroe-Ailala (beide Portugeesch) te Klé Lioet ontspringt op 

 een hoogte van 683 Meter en de grens vormt tusschen Lakekoen en het Portu- 

 geesche gebied. 



Niet ver ten Westen daarvan loopt de eenigszins langere Mota Beboeloe 

 of Mota Diek, die eveneens aan de zuidkust uitmondt. 



Zij ontspringt op het grenspunt tusschen Naitimoe en de Portugeesche 

 rijkjes Fatoe Mea en Dakoio, op een waterscheiding die 944 Meter hoog is, 

 vormt de grens tusschen Naitimoe en Mandeo aan o»ze en Dakoio en Tamiroe 

 Ailala aan Portugeesche zijde en stroomt verder door Lakekoen. De Westgrens 

 van Maoekatar met Portugeesch Timor wordt gevormd door de Tafara, een vrij 

 lange rivier, die op het grenspunt der Portugeesche landschappen Follafaik. 

 Fatoemea en Tahakay op een hoogte van 1162 Meter ontspringt op een plaats 

 die Datoe Miet genoemd wordt. 



De Oostgrens van hetzelfde landschap met Portugeesch Timor wordt gevormd 

 door de rivier Vowra, die in Lamakhitoe ontspringt. 



Midden door Maoekatar, tusschen de Tafara en de Vowra in, stroomt de Rai- 

 ketta, die haar water deels uit Lamakhitoe, deels van den reeds meer genoemden 

 bergrug Boeloe-boeloe ontvangt. 



De breede beddingen der drie laatstgenoemde rivieren loopen o. a. niet 

 tot aan zee door. doch verliezen zich op een afstand van eenige kilometers van 

 de kust in boschterrein. 



Over het onderwerp wegen kunnen wij kort zijn » 



Eigenlijke wegen bestaan buiten de vallei van Atapoepoe niet; bruggen 

 zijn onbekende weelde-artikelen. Wat men in Beloe wegen noemt, zijn paadjes ter 

 breedte van zoowat 1 j 2 meter, die door het gebruik ontstaan zijn, waar nooit door 

 een menschenhand iets aan is gedaan of verbeterd, waar beomwortelen. rotspun- 

 ten en kuilen elkaar afwisselen 



De paden zijn in den drogen moesson echter niettegenstaande dat 

 alles, behalve op enkele gevaarlijke punten, alle te paard berijdbaa-, In den 

 regentijd veranderen ze evenwel op vele plaatsen in moddergeulen en 



