19 



of niet vooruit. Dit duurde totdat een der opvarenden tot de ontdekking kwam 

 dat men de „honden der boean" alias nachtuilen had vergeten mede te nemen. 



Onmiddellijk werd de steven gewend om de gemaakte fout te herstellen en 

 toen men de nachtuilen een plaatsje op de masten der vlotten had gegeven, werden 

 wind en stroom den reizigers gunstig, zoodat zij met groote snelheid vorderden. 



Na ettelijke dagen zeilens, toen men nabij het land Ninobé-rai-hènèk, d. i. 

 Makassar was gekomen, kreeg men wederom ongunstig weder, ten gevolge waar- 

 van de vlotten uit elkaar sloegen. 



Gelukkig wisten de opvarenden allen den wal te bereiken ; een gedeelte 

 der goederen verdween evenwel in zee, waaronder helaas alle handschriften. Een 

 gevolg daarvan was dat de kennis van hun letterschrift onder hen verloren ging 

 en de schrijfkunst hun tot nu toe onbekend is gebleven. 



De bamboe van de vlotten afkomstig werd in het land Ninobé-rai-hènèk 

 geplant en heeft zich daar hoe lauger zoo meer verbreid 



De schipbreukelingen werden door de bewoners van dat land op de meest 

 voorkomende wijze behandeld en met alles zooveel mogelijk voortgeholpen. 

 Merkwaardig is het, dat de herinnering aan die hulp nog steeds in Beloe voort- 

 leeft en althans de hoofden, in de zeldzame gevallen dat Makassaren hulp be 

 hoeven, zich beijveren die te verleenen, niettegenstaande onbaatzuchtige hulp- 

 vaardigheid tegenover andere vreemdelingen uiterst gering of negatief is 



Onze schipbreukelingen zaten intusschen niet stil Onder toezicht van 

 twee hunner onderhoofden Datoe Makérik en Datoe Bédaiu maakten zij houten 

 vaartuigen en toen die gereed waren verlieten zij Ninobé-rai-hènèk. 



Op hunne verdere reis deden zij achtereenvolgens de plaatsen Poeloe 

 Koesoe, Poeloe Kaë, Poeloe Api, Poeloe Log en Larentoeka-Baoeboin aan. Op 

 laatstgenoemde plaats, het tegenwoordige Larentoeka, op het oostelijke uiteinde 

 van het eiland Flores gelegen, bleef een deel der landverhuizers achter. Van 

 deze stammen de radja van Lirentoeka en de strandbevolking van dat landschap af. 



De meesten zetten echter de reis voort, zeilden om het eiland Ti mor heen 

 en bereikten zoodoende de hooge, steile kust van het landschap Amanatoeng, aan de 

 zuidkust van genoemd eiland gelegen. Daar beklommen zij het kustgebergte om te 

 zien of zij ergens een geschikte plaats konden ontdekken om zich voor goed te vestigen. 



Inderdaad ontwaarden zij in Oostelijke richting op niet zeer grooten af- 

 stand een schoone, groene, aan zee gelegen laag vlakte Onmiddellijk werd besloten 

 daarheen te trekken en bij nadere kennismaking beviel die streek hen zóó, dat 

 zij er zich voorgoed vestigden. 



Het komt mij waarschijnlijk voor, dat het deze van Malakka afkomstige 

 lieden zijn geweest, die aan het eiland Timor dien naam hebben gegeven. 



Voor hen toch was dat eiland het land in't Oosten : Timoer Bovendien is die 

 naam voor het geheele eiland in Midden-Timor beter bekend dan in de overige 

 gedeelten ervan. 



