27 



Het water was intusschen zóó sterk gezakt, dat reeds uitgestrekte land- 

 streken van Beloe droog waren gevallen; alleen ten westen van de nauwe berg- 

 kloof Tatoe-Lamien-toti was nog een groot meer blijven bestaan, op de plaats 

 waar nu de vlakte is die door de Talau rivier wordt doorsneden. 



Opmerkelijk is het, dat daar inderdaad waarschijnlijk langen tijd een meer 

 bestaan heeft. 



Op een keer zagen de tien zonen van Taek Lekaan in het westen (in het 

 tegenwoordige Manoek-lètèn) een vreemde wolk. Zij gingen er op af en be- 

 merkten dat wat zij voor een wulk gehouden hadden, een groote zwerm bijen was, 

 die bezig was nesten in de boomen te maken. 



Hoewel zij te voren nimmer bijen of bijennesten gezien hadden, verklaarde 

 de jongste der tien gebroeders die nesten voor eetbaar. De anderen wilden hem niet 

 gelooven en trachtten, om zijn ongelijk te bewijzen, eenige dier nesten te bemach- 

 tigen, doch werden daarbij zoo hevig door de bijen gestoken, dat ze hunne po- 

 gingen moesten opgeven. 



De jongste toonde toen zijn slimheid door de bijen met een rookend stuk 

 hout te verjagen en zich toen op z'n gemak van de nesten meester te maken, 

 waarna bleek dat, zooals hij voorspeld had, deze inderdaad een heerlijk voedsel 

 bevatten. 



Zoo toonde de jongste broeder op dien tocht meermalen zijn juist inzicht 

 in verschillende zaken. Telkens echter wanneer hij iets verzekerde, werd dat 

 door de anderen in twijfel getrokken; zij eischten steeds bewijs voor wat hij 

 beweerde. Daarvan nu maakte hij weder op listige wijze gebruik. 



Toen hij namelijk weer eens iets gezegd had dat de anderen weigerden te 

 gelooven, bedong hij dat wanneer het hem ook deze keer zou gelukken zijn gelijk 

 te bewijzen, de anderen hem als vorst zouden erkennen. Alzoo geschiedde; de 

 jongste bleek wederom gelijk te hebben en werd dus vorst van het land. 



De overigen waren te beschaamd om naar den Lekaan terug te keeren; 

 vijf hunner trokken naar het westen, vier naar het oosten, waar ze zich in Okkes 

 en Vohoroea (landschap Maoekatar) nederzetten en de stamvaders van de vor- 

 sten van die streken werden. 



De jongste broeder bleef niet, zooals y.ijn ouders en voorouders, op den top 

 van den Lekaan wonen, doch vestigde zich wat lager op zijne hellingen te Mainita. 



Hij heette Dasi-Maoek-Baoek en huwde met een dochter van den Mëromak 

 O'an van Waihalé, Dasi Lihoe Aton genaamd, die hij voor een paar gesnelde 

 koppen van haar vader kocht. 



Hij kreeg door dat huwelijk van den Mëromak O'an den titel van Loro. 



Uit het huwelijk sproten twee zonen en twee dochters voort. De oudste 

 zoon bleef te Mainita wonen, de tweede vestigde zich in het land Kloesien, naar 

 de hoofdplaats ook wel Takirien genoemd, en werd hoofd van dat landschap 

 onder de suprematie van zijn broeder. 



