52 



In Zuid-Tétoen is dit anders ; daar wordt wel feest gevierd en bij gelegenheid 

 een varken geslacht. Daar is het tandenvijlen trouwens meer algemeen en wordt 

 er ook een grooter gedeelte van afgavijld. 



HOOFDSTUK XII, 



HUWELIJK. 



§ I. Vrijage. 



De omgang tusschen de jongelieden van beiderlei kunne is in Noord- 

 Tétoen buitengewoon vrij, volgens onze begrippen van zedelijkheid zelfs zeer 

 immoreel. 



De jonge meisjes worden er, zooals iemand mij dat eens op typische wijze 

 duidelijk trachtte te maken, beschouwd als handelsgoed, als koekjes om te ver- 

 koopen. Zij slapen zooals wij in het hoofdstuk „woningen" gezien hebben, in 

 aparte, tegen het eigenlijke huis aangebouwde bamboe hokjes, waar ze de jonge 

 mannen vrijelijk kunnen ontvangen ; laatstgenoemden hebben hun legerstede op de 

 sëlak en zijn dus 's nachts ook geheel vrij in hunne bewegingen. 



Jongens en meisjes en ook mannen en vrouwen vereenigen zich dan dik- 

 wijls om te tébé. 



Dit tébé is een soort van dans, die uitsluitend 's avonds of 's nachts ge- 

 danst wordt, en waarvan de voornaamste aantrekkelijkheid daarin bestaat, dat zij 

 als 't ware een markt van vrouwen en mannen vormt, dat men er ruime keuze 

 heeft en dat men zich, dank zij het nachtelijk duister, voor niets behoeft te ge- 

 neeren. 



Het behoeft geen nader betoog dat er dus heel wat aan Amor en Venus 

 geofferd wordt en dat geen enkel, of althans slechts uiterst weinig meisjes bij het 

 in 't huwelijk treden nog maagd zijn. Het aantal dat haar ontmaagding te danken 

 heeft aan den man met wien ze later trouwen is eveneens zeer klein; verreweg 

 de meesten hebben hunne gunsten onder verschillende mannen verdeeld. 



Zij laten zich daar echter behoorlijk voor betalen. De betaling bedraagt 

 !/4 tot één gulden, soms nog meer en is afhankelijk van den stand, den leeftijd, 

 de meer of mindere aantrekkelijkheid van 't meisje, enz. Voor een weinig méér 

 blijft ze den betaler gedurende eenigen tijd „getrouw.'' Personen die b. v. ge- 

 durende eenige weken op een bepaalde plaats moeten doorbrengen, „huren" dik- 

 wijls 't een of ander meisje voor den duur van hun verblijf. De betalingen die 

 de meisjes bij de verschillende gelegenheden ontvangen, dragen ze aan haar moeder 

 af, die ze als welkome bijdragen in 't huishouden accepteert. 



