53 



Alleen wanneer maagden zich voor 't eerst aan intiemen omgang met 

 jongelieden overgeven, durven ze meestal hare verdiensten niet dadelijk aan 

 hare moeder ter han 1 stellen; zij bewaren die dan tot ze een zóó verleidelijk 

 bedrag vertegenwoordigen, dat de moeder bij het ontvangen daarvan zoodanig in 

 de wolken is, dat zij de ernstige berisping die ze anders fatsoenshalve ten gevolge 

 van den eersten misstap aan haar dochter zou meenen te moeten geven, geheel 

 of althans grootendeels achterwege laat. 



Het kost een maagd niet veel tijd om zóó'n verleidelijk bedrag bijeen te 

 krijgen, daar zij haar gunsten gewoonlijk goed, duurder dan andere vrouwen en 

 meisjes laat betalen. De man die er 't eerst van profiteert betaalt b. v. 2 so- 

 vereigns en f 20. — , doch heeft dan ook gedurende ongeveer een maand recht op 

 haar. 



Dat waar dergelijke toestanden heerschen het krijgen van onechte kinderen 

 een meisje niet tot schande wordt aangerekend, spreekt bijna van zelf. 



Wanneer jongelieden werkelijk op elkaar verliefd worden en het dus hun 

 illusie is, eenmaal met elkaar te trouwen, leven ze eenigen tijd in stilte saam. 

 Ze beloven elkaar trouw en wisselen ten bewijze daarvan geschenken. De jongen 

 ontvangt b. v. een slimoet of een buikband van 't meisje, dit een kam, een ring, 

 een armband of iets dergelijks van den jongen man. 



Deze geschenken noemt men hérin sesoeit (van hérin = buikband en së- 

 soeit = kam) of iboen lian (van iboen = mond, lian = stem): het zijn de bewijzen 

 voor 't bestaan van wat men zou kunnen noemen een geheim engagement. Dat 

 de verliefden elkaar gewoonlijk niet al te best vertrouwen, is na het leven dat 

 ze meestal achter den rug hebben, niet al te zeer te verwonderen. 



Daarom ook zijn er verschillende manieren om de beloften van trouw te 

 verzwaren en te versterken. 



Eén dezer is het ha kamaïn, van ha = eten en kamaïn = speeksel, een 

 soort eed die door de verliefden op de volgende wijze wordt afgelegd. Ze nemen 

 twee sirihbladeren en twee schijfjes pinang en voegen daar een weinig aarde bij. 



Dan spreken ze hun belofte uit, b. v. behelzende dat ze nimmer met een 

 ander zullen trouwen, nooit met een ander intiemen omgang zullen hebben, dat 

 ze tegelijk wenschen te sterven, enz. Zij roepen daarbij den rai-bót (van 

 rai = aarde, bot = groot) dus de aarde, en de aardgeesten, als getuigen aan en 

 drukken den wensch uit, dat degeen die de belofte zal verbreken door het speek- 

 sel van den ander moge verteerd worden. 



Vervolgens strooien ze wat rijst over de sirih, de pinang en de aarde, 

 kauwen ieder één der sirihbladeren en één der stukjes pinang met een weinig 

 aarde en verwisselen dan na eenigen tijd van pruim, zoodat dan de één de sirih 

 en de pinang van den ander kauwt. De eed is daarmede afgeloopen ; die hem 

 schendt wordt onvoorwaardelijk ziek en moet, indien de ziekte niet bijtijds op de 

 juiste wijze behandeld wordt, sterven. 



