54 



Hij die de zieke echter kan genezen is de inak'dók, de geneesheer toove- 

 naar. Wanneer hij er op de een of andere wijze, b. v. door bekentenis van de 

 zieke, achter is gekomen, dat de krankheid een gevolg is van het verbreken van 

 het ha kamaïn, dan past hij een eenvoudig middel toe om de ongesteldheid te 

 doen wijken. 



Wat toch is er bij de eedaflegging gebeurd? 



Toen de zieke de sirih-pruim van den ander heeft gekauwd is er een 

 weinig van het sirih speeksel van dien ander in den navel vanhaar of hem (laten 

 we stellen dat het een „haar"' is) die thans ziek is, terechtgekomen. Het is daar 

 blijven zitten totdat zij de gedane gelofte verbrak en toen is het begonnen die 

 geloftebreuk te wreken en haar ziek te maken. 



Zoolang het sirihspeeksel in den navel blijft zitten zal de patiënte ziek 

 blijven en na eenigen tijd moeten sterven. 



De mak'dók nu kan dat speeksel er uit verwijderen. Daartoe neemt hij 

 een draad ter lengte van den afstand van den mond tot aan den navel van de 

 patiënt, bindt aan 't eene einde een stukje pisang en laat dit de zieke slikken, 

 zorg dragende het andere einde van den draad goed vast te houden. 



Wanneer deze draad nu behoorlijk gespannen is, en het stukje pisang dus 

 in den navel kan geacht worden te zitten, wordt dit langzamerhand weder te 

 voorschijn getrokken Gewoonlijk zit het ziekte veroorzakende sirihspeeksel dan 

 aan de pisang en is de patiënt gered. 



De ha kamaïn wordt ook wel tusschen echtgenooten afgelegd, om ieder 

 hunner meer zekerheid te geven dat de ander geen ontrouw zal plegen. Ook 

 beloven op deze wijze gehuwde mannen en gehuwde vrouwen wel met elkaar te 

 zullen trouwen, wanneer hun tegenwoordige wederhelften zullen zijn overleden. 



Een ander soort van trouwbelofte is de raë foek (van raë = bewaren, foek = 

 haar). Deze bestaat daarin dat de verliefden, terwijl ze elkaar eeuwige trouw 

 beloven, elkaar zeven haren bij de kruin van 't hoofd uittrekken, ze met een 

 stukje was aan 't eene einde aan elkaar verbinden en ze dan om een stokje winden. 



De jongen bewaart dan de haren van 't meisje, 't meisje die van den jongen. 



Ze moeten dat haar behoorlijk verzorgen door het van tijd tot tijd af te 

 wikkelen en met olie in te wrijven. Hij die dit nalaat krijgt hoofdpijn 



Wanneer een der partijen de trouwbelofte verbreekt, is de andere, dank 

 zij het bezit van het stokje met haar, in staat zich daarover te wreken. 



Hij gaat daartoe naar zijn voho (offerplaats) voor de aardgeesten, legt 

 daar een blad sirih en een stukje pinang als offer op, geeft van de schending 

 der belofte aan de aardgeesten kennis en verzoekt deze den eedbreukige te straf- 

 fen. Hij strooit dan als offer aau die geesten nog wat rijst en kan daarna twee 

 wegen volgen. 



Wanneer z'n toorn namelijk bijzonder groot is, verbrandt hij het stokje met 

 haar; de eedbreukige krijgt dan hoofdpijn en moet na langdurig lijden sterven. 



