56 



we in hoofdstuk )X gezien hebben, dan geen geld behoeft uit te geven om de 

 boosheid van zijn oemah-maneh over het nemen van een vreemd meisje te bezweren. 



En dat een zoo beperkt mogelijke oemah-maneh wenschelijk is, ligt na 't 

 geen in evenaangehaald hoofdstuk omtrent haar is medegedeeld, voor de hand; 

 daarin toch is gebleken dat elke familie, waaruit de oemah maneh bestaat, erger is 

 dan een verzameling van tien schoonmoeders in Europa. 



Daarom ook trachten vele ouders door hunne zonen reeds tijdens hun 

 kindsheid aan meisjes uit de oemah-maneh van ongeveer denzelfden leeftijd ten 

 huwelijk te beloven, uitbreiding der oemah-maneh te voorkomen. De ouders 

 der beide kinderen wisselen daarbij horak, d. w. z. verbodsteekens, waardoor 

 zij te kennen geven dat ze hunne kinderen voor anderen verboden, dus voor 

 elkaar bestemd beschouwen. De horak bestaan uit dezelfde voorwerpen, als de 

 in de vorige paragraaf reeds besproken iboen lian of hérin sësoeit. 



Het gebeurt natuurlijk meermalen dat de kinderen zich later niet aan de 

 afspraak hunner ouders storen, b. v. wanneer een van beiden verliefd wordt op 

 een derde of wanneer het meisje van een ander bevallen moet, dan wel zóó in 't 

 oogloopend veel met andere mannen geleefd heeft, dat op haar van toepassing 

 is de spreekwijze: „fahi krékas, taïs bosan" (van fahi = varken, krékas = mager, 

 taïs = slimoet, bosan = oud) hetgeen zooveel beteekent sis: van haar is de fleur 

 af. In de beide laatste gevallen zal de jongen meestal een huwelijk met zoo*n 

 beschadigde schoone weigeren. De partij die er de schuld van is dat de tusschen 

 de ouders gemaakte afspraak niet nagekomen wordt, moet aan de andere daarvoor 

 een vergoeding betalen Indien de jongen de schuldige is moeten z'n ouders b v. 

 2 sovereigns en f 20. — , wanneer het meisje schuld heeft moeten haar ouders b v. 

 2 zijden en 2 of 4 gewone slimoets betalen. 



Deze bedragen zijn gebruikelijk in den gegoeden stand; bij arme families 

 zijn ze kleiner, bij voorname hoofden grooter. Waar in den vervolge over betalingen 

 gesproken zal worden zullen, wanneer het tegendeel niet uitdrukkelijk er bij 

 gezegd wordt, steeds de bedragen opgegeven worden die in gegoede kringen 

 ongeveer in gebruik zijn. 



Wanneer een jongen en een meisje elkaar zonder medeweten hunner 

 ouders beminnen en het plan hebben later met elkaar te trouwen, dan wisselen 

 ze, zooals wij in de vorige paragraaf gezien hebben, de hérin sësoeit of iboen lian. 

 Ze zijn dan wat men zou kunnen noemen „in stilte geëngageerd." 



Wanneer het meisje den band verbreekt, heeft dit geen verdere gevolgen ; 

 verbreekt de jongen hem, dan moet hij het meisje een vergoeding geven, waarna 

 ze elkaar de hérin seroeit teruggeven. Indien ze het over het bedrag der ver- 

 goeding niet eens kunnen worden of het meisje te boos is om er met den jongen 

 over te onderhandelen, dan toont eerstgenoemde de hérin sësoeit aan hare ouders, 

 die dan een eisch tot schadevergoeding bij de ouders van den jongen indienen 

 en desnoods de hulp van den rechter inroepen om hun tot betaling te dwingen. 



