HOOFDSTUK XIII, 



STERFGEVALLEN. 



Wanneer iemand sterft beginnen de huisgenooten te weenen ( tanis), waarop 

 aldra de buren komen aanloopen en hunne jammerklachten met die der familie 

 vermengen. Ik maak hier van dat weenen speciaal melding, omdat het een ver- 

 plichte verrichting is; er wordt dus ook geweend wanneer men „au fond" het 

 sterfgeval met blijdschap begroet; hetgeen trouwens ook in de beschaafde maat- 

 schappij dikwijls voorkomt. 



Het gelaat van den doode wordt met wat water een weinig afgeveegd. 

 Daarna wordt het lijk met meerdere of mindere sieraden behangen al naar gelang 

 de doode tot een meer of minder gefortuneerde familie behoord heeft, Zoo be- 

 paalt men zich bij arme lieden er toe het lijk zilveren armbanden om de polsen 

 en dito oorbellen in de ooren te hangen. Bij rijken wordt het bovendien met 

 snoeren koralen, gouden en zilveren platen enz. opgesierd. 



Die sieraden zijn, 't zij het eigendom van den overledene zelf geweest clan 

 wel geschenken, hem door zijn kinderen, broeders en neven geschonken. 



Vervolgens wordt de doode in één tot tien gewone zijden sliinoets gewik- 

 keld; de hoeveelheid en de kwaliteit dier slimoets hangen weder van den rijkdom 

 der familie af. 



Op den tweeden of derden dag na het overlijden wordt het lijk wat men 

 zou kunnen noemen gekist. 



Als kist worden op verschillende plaatsen zeer uiteenloopende voorwerpen 

 gebezigd. 



Aan de kust gebruikt men er wel den romp van een uit een uitgeholden 

 boomstam vervaardigde vlerkprauw, elders gebruikt men er een uitgeholden boom- 

 stam voor; op andere plaatsen is de kist weinig meer dan een doos van boom- 

 schors of van aaneengeregen bladeren van den gewangpalm vervaardigd. 



Ook wordt een slimoet wel met een flinke laag was en getah van den 

 kalaboom ingewreven en dan in den vorm van een langwerpige doos gebogen, 

 als doodkist gebruikt. Dit is o. a. het geval bij de hoofden van West-Fialarang. 



Op weer andere plaatsen, b. v. in Lidak, worden in 't geheel geen kisten 

 of doozen gebezigd, doch wordt het lijk eenvoudig met een slimoet toegedekt 



Welke soort van „kisten" gebruikt wordt is zoowel afhankelijk van de 

 streek waar men zich bevindt als van den stand van den doode. Er zijn plaatsen 

 waar sommige der genoemde soorten verboden zijn, andere waar men slechts één 

 dezer gebruikt, wederom andere, waar voor den kleinen man de éénc, voor hoofden 

 en voornamen de andere soort wordt gebezigd 



Onder in de kisten ot doozen wordt asch gestrooid om de vuile stoffen 

 Verh. Bat. Gen, deel UV, 3« stuk. 5 



