71 



familieleden nog steeds blijft roepen, er dus steeds gevaar blijft bestaan dat die 

 zielen aan die roepstem gehoor zullen geven en het lichaam waarin ze thuis 

 behooren zullen verlaten. 



Wanneer de lijkkist in het graf is neergelaten worden de beenderen, de 

 sieraden en het geld er boven op gelegd en wordt het graf gesloten. 



Bij de ter aarde bestelling van vorsten wordt ook wel een zijner paarden 

 geheel opgetuigd mede naar het graf genomen en daar gedood, opdat de ziel van 

 den overledene die van het paard zal kunnen berijden. 



Ook wordt het dier aan het graf wel aan de oemah-maneh ten geschenke 

 gegeven, die dan voortaan het lichaam van het paard kan gebruiken, terwijl de 

 doode de ziel ervan meeneemt. 



Op de graven wordt van steenen een langwerpig ovale of langwerpig-vier- 

 kante verhevenheid opgestapeld, waarvan de lengteas in dezelfde richting als het 

 lijk is gelegen. 



De hoogte der verhevenheid is bij geringe lieden ongeveer 2 a 4 d.M , bij 

 hoofden één tot twee meter. 



Aan het einde waaronder het hoofd van het lijk is gelegen, is een grootere, 

 aan dat waaronder z'n voeten zijn gelegen een kleinere steen verticaal overeind 

 op de verhevenheid geplaatst 



Soms is deze omringd door een muur van opgestapelde steenen of een 

 pagar van hout om vernieling van 't graf door varkens enz. te voorkomen. 



De graven en dus ook de lijken zijn in bepaalde richtingen gelegen, b. v. 

 in de richting van het land, van waar de eerste vorsten hunne vrouwen hebben 

 gehaald, zoo in Fialarang dus in de richting van Waihalé, Lakékoen of Balibo, 

 of in de richting van het zielenverblijf. 



Den avond na de begrafenis zet de familie uit nieuwsgierigheid meestal 

 een mandje met asch aan het voeteneinde van 't graf of op de ain diekien of 

 ook wel op de plaats in de woning van den overledene, waar de doodkist ge- 

 staan heeft 



Des morgens onderzoekt men dan of er ook indrukken in de asch ontstaan 

 zijn, want die leveren dan het bewijs dat de zielen van den doode daar rondge- 

 loopen bebben en dus nog niet naar den hemel of naar het zielenverblijf zijn 

 vertrokken. 



Op den derden dag na de begrafenis blijven die indrukken gewoonlijk weg, 

 omdat dan meestal de zielen vertrekken. 



Na afloop der ter aardebestelling worden er weder karbouwen, varkens en 

 geiten geslacht en wordt er opnieuw gegeten en gedronken 



Dan wordt er ook voor 't eerst na het overlijden van den begraveue door 

 de familieleden (of als 't een vorst was door de onderdanen) weder likoerai en 

 tébé gedanst, mag er weder vroolijk gezongen en leven gemaakt worden en worden 

 de treurzangen (iakoe mering, b« i laleh en lakoe lèrèh genaamd), die men tijdens 



