89 



het doorntakje, het stokje met de oorpunt en het hem toegedachte in de hand, 

 beweegt die over hen, wier zielen gedeeltelijk absent zijn, en werpt daarna alles pp 

 den grond. Komt van de munt de beeldenaar boven, dan is de zaak in orde, 

 zoo niet, dan is dat een bewijs dat het loon te gering is. Er wordt dan ter ver- 

 meerdering daarvan nog een ander muntstuk bij in de mand geworpen, waarmede 

 dan wederom geprobeerd wordt welke zijde bovenkomt Een en ander duurt net 

 zoo lang tot dat de beeldenaar boven komt te liggen en het loon voor den mak'dók 

 dus voldoende is. 



Terwijl daarna de huisgenooten het offervarken gaan slachten, gaat de 

 mak'dók met de mand met haar geheelen inhoud, naar een hem voor zijn doel ge- 

 schikt voorkomende boom in den omtrek, legt een steen bij den voet ervan, zet 

 de mand daarop en steekt het stokje met de oorpunt daarnaast in den grond, 

 waarna hij alles met rijst bestrooit. 



Dan gaat het eigenlijke zielen vangen beginnen. Verschillende mak'döks 

 doen dat op eenigszins verschillende wijzen; allen hebben er echter een draaden 

 kapas (katoen) bij noodig. Sommigen hangen den draad over de punt van een 

 stokje dat ze verticaal in den grond steken, en leggen op de uiteinden van dien 

 draad steentjes anderen hangen hem aan een tak of bij een bron De verdwenen zielen 

 moeten langs dien draad komen en van het moment dat ze daar langs marcheeren, 

 maakt de mak'dök gebruik om ze in een dotje kapas te vangen. Voor ieder die 

 door een of meer zielen verlaten is bestemt hij zoo'n dotje. In werkelijkheid 

 heeft hij daarin een klein spinnetje van bepaalde soort gevat, dat zich langs den 

 draad voortbewoog. 



Wanneer alle verdwenen zielen gevangen zijn, gaat de mak'dók naar het 

 huis van den patiënt terug, waar men intusscheu met het koken van het offerdier 

 en van rijst gereed is gekomen Hij neemt dan stukjes vleesch van verschillende 

 deelen van het varken en rijst en drukt daar weder met zijn steen op, opdat de 

 geest die erin huist de ziel van dat eten nuttigen kan. 



Daarna kauwt hij sirih en plakt ieder van de gedeeltelijk zielloozen iets 

 van dit kauwsel op voorhoofd of schouder, blaast op het dotje kapas waarin de 

 ziel van den betrokkene gevangen is en plakt dat dan weer op het kauwsel dat 

 op hoofd of schouder gesmeerd zit. Wanneer ze dan nog een weinig van het 

 eten slikken, waarop de mak'dók zijn steen gedrukt heeft, is de zaak afgeloopen 

 en zijn de zielen weder in de lichamen teruggekeerd 



De mak'dók krijgt behalve zijne belooning in geld, de niet gekookte naiin 

 loelik van het geslachte varken en een flinke portie gekookt eten mede naar 

 huis. Met een deel van dit laatste moet hij bij 't naar huis gaan de booze geesten 

 te eten geven; hij doet dit door een weinig ervan op den weg te strooien of in 

 een half met asch gevulde klapperdop op den weg te zetten. 



Om ziekten en bovendien rampen van anderen aard te voorkomen, worden 

 veel amuletten gedragen. Zij bestaan uit kleine, roode, geheel dichtgenaaide. 



