100 



Den volgenden dag, dus den dag van 't begin van den oogst, steekt men 

 reeds zeer vroeg in den morgen bij den taro-oeman een van bamboe gemaakt 

 kruis ter hoogte van ! / 2 tot 1 Meter in den grond, snijdt daarna in de omgeving 

 ervan twee bosjes padi die men kruiselings over elkaar bindt, en bevestigt deze 

 zoodanig aan het bamboekruis dat het kruispunt hiervan en dat van de padibosjes 

 elkaar bedekken Bovendien hangt men een rooden doek en een zilveren plaat 

 aan 't kruis. Het geheel noemt men haré-liman. 



De ziel van de padi op het veld denkt men zich nu als 't ware geconcen- 

 treerd in die padi aan 't kruis ; die ziel wordt om zoo te zeggen gepaaid daar 

 te blijven door de kleeding en de versierselen (roode doek en zilveren plaat) die 

 men haar daar aanbiedt ; ze wordt tegen booze geesten beschermd niet alleen door 

 de haré-sikoen, doch bovendien door het kruis waaraan ze bevestigd is, want booze 

 geesten vreezen kruisen. 



Nadat het licht geworden is, komen de vrouwen de padi snijden, terwijl de 

 mannen het gesnedene in bossen binden; mannen en vrouwen zijn meestal familie- 

 leden of vrienden van den eigenaar. Dat werk wordt zoo lang voortgezet, tot 

 alles behalve de hare sikoen gesneden en gebonden is, waarna deze door den 

 kaloe wordt aigesneden. 



Daarna moet het geoogste naar het tuinhuis (biti-rai, van biti = mat, rai = 

 aarde) gebracht worden. 



Voorop gaat de kaboe met den haré-liman en den haré-sikoen in de hand ; 

 hij wordt gevolgd door 7, 14, 21 of 28 personen, die allen beladen zijn met de 

 gewone padi, haré-roesoen genoemd. Deze wordt dus als 't ware onder de hoede 

 van den haré-liman en den haré-sikoen naar het tuinhuis gebracht. 



Daar wordt de stoet door den eigenaar der padi of een van diens familie- 

 leden en door de vrouw van den eigenaar opgewacht. 



De eigenaar vraagt dan aan den kaboe: „waar komt ge vandaan?" waarop 

 deze antwoordt „ik". Nadat die vraag en dat antwoord tot driemalen toe zijn 

 gedaan en gegeven, doet de kaboe een verhaal dat in 't kort op 't volgende 

 neerkomt : 



„Lang hebben wij gereisd, wij komen van verre streken: beladen zijn onze 

 „schouders, hoofden en armen met padi; gebukt gaan wij onder de vracht van 

 „den oogst; vele nachten hebben wij onderweg doorgebracht, zoekend een droge 

 „plaats voor onze vracht, zoekend een mat om haar neder te kunnen leggen; 

 „eindelijk zijn wij hier aangeland, voerde onze weg ons herwaarts." De eigenaar 

 verklaart dan dat hetgeen men reeds zoolang gezocht heeft hier te vinden is, 

 waarna allen het tuinhuis binnengaan Dit tuinhuis is, zooals wij in 't hoofd- 

 stuk woningen gezien hebben, een eenvoudig gebouw dat in 't midden drie 

 palen telt. 



De haré-roesoen wordt tusschen den tweeden en derden paal opgehoopt, 

 terwijl de haré-sikoen in een mandje op een matje aan den voet van den eersten 



.1 



