109 



die lans de lengte van één vadem af en gaat er dan verder op dezelfde manier 

 mede te werk als zijn collega, die op z'n arm twee span afmeet. 



Een derde manier van wichelen geschiedt met djagoeng korrels. Nadat de 

 mak'dök aan een zekere hoeveelheid van die korrels heeft geofferd op de wijze 

 als zoo even ten opzichte van de lans werd medegedeeld, neemt hij er 28 in de 

 hand, roept dan den naam van een der machten af, die men denkt dat vertoornd 

 kunnen zijn, blaast op de 28 korrels en werpt er dan een deel van op den grond 

 Dit neerwerpen herhaalt hij tot zes malen toe, althans wanneer het aantal weg- 

 geworpen korrels de 3 eerste keeren oneven en de 2 volgende malen even blijkt 

 te zijn. Wanneer dan de zesde maal hun aantal weer oneven is, dan volgt daaruit 

 dat de opgenoemde geest de gezochte, m. a. w. de vertoornde is. 



Telkens nadat de korrels neergeworpen zijn worden ze weer opgeraapt, met 

 dien verstande dat, wanneer het aantal neergeworpenen oneven is, er één, wanneer 

 het even is er twee van op den grond blijven liggen. 



Indien de getallen niet volgens bovengenoemde volgorde oneven en even 

 zijn, wordt een andere geest genoemd en hetzelfde spelletje herhaald net zoolang 

 tot het uitkomt. 



§ 12. Bedriegerijen. 



Dat de Beloenees bijgeloovig is zal den lezer uit het vorenstaande 

 ten volle duidelijk zijn geworden; dat hij door z'n bijgeloovigheid gemakkelijk 

 bedrogen kan worden blijkt voldoende uit de praktijken, die de raak'dok bij ver- 

 schillende gelegenheden uitoefent. Deze bedriegerijen zijn echter door de hadat 

 als 't ware gesanctionneerd, hetgeen niet van alle oplichterijen en bedriegerijen 

 die op het domme bijgeloof berusten kan gezegd worden. 



Om de verregaande bijgeloovigheid goed te doen uitkomen, zullen hier een 

 paar staaltjes van daarop gebaseerde oplichterijen medegedeeld worden, die beide 

 uit het laatste tiental jaren dateeren. Het eerste had plaats in het landschap 

 Silawang. 



De zoon van een der onderhoofden van dat landschap ontdekte op een goeden 

 dag bij een Chinees te Atapoepoe een gewone Chineesche pop die, wanneer men 

 haar op den buik drukte, een luid „mê-mê" liet hooren. 



Hij kocht haar, nam haar mede naar huis en zette haar op den Kahak 

 lor tegen een stuk hout aan overeind 



Daarna verspreidde hij onder allerlei geheimzinnige manoeuvres het gerucht 

 dat de Nai Meromak, dus God zelf zich bij hem thuis ophield en diegenen die 

 de noodige offers zouden brengen, rijk zou maken Om de goê gemeente geheel 

 te overtuigen belegde hij op een keer een soort bijeenkomst in z'n woning ; 

 het publiek zat zoodanig, dat het zoover de spaarzame verlichting dat toe- 

 liet, het gezicht had op den kahak lor. De bedrieger begon toen een verhaal 



