115 



behoorende en ook als medicijn gebruikt wordende wortelen en schors bij zich, 

 om zich tegen de kogels of lansen van den vijand te vrijwaren. Ze dragen deze 

 in roode zakjes aan hunne wapenen. 



Een voorvechter draagt bovendien een sabel of een lans die bij een kaka- 

 loek behoort. Hijzelf is daardoor onkwetsbaar, terwijl het wapen, dank zij de 

 bescherming van den kakaloek en de macht van de ziel van dat wapen zelf, 

 niet in handen van den vijand vallen kan. 



Toch blijft de drager ervan bij een aanval gewoonlijk op eenigen afstand 

 staan, daar hij het wapen niet heeft medegenomen om er vijanden mede neer te 

 vellen, doch wel opdat de geest die erin huist zijne tochtgenooten tegen den 

 vijand zal beschermen. 



Het uitrukken heeft maar niet in den blinde plaats, doch is afhankelijk 

 van de berichten die men door tusschenkomst van spionnen of verkenners van den 

 vijand heeft verkregen. De aanvallen worden al naar luid dier berichten gericht 

 tegen personen die in min of meer afgelegen tuinen aan den arbeid zijn, tegen 

 de bewoners van kleine, eenigszins geïsoleerd liggende dorpen, tegen lieden die 

 zich min of meer ver van hunne woonplaats moeten verwijderen om b.v. drinkwater 

 te halen, enz. dus steeds tegen lieden die weinig op een aanval zijn voorbereid 

 en wier aantal ver in de minderheid is van het aantal der aanvallers. 



Het gevaar aan een attaque verbonden bestaat dan dikwijls ook minder 

 in dien aanval zelf, dan wel in de omstandigheid dat de deelnemers zich daartoe 

 meermalen vrij ver in het vijandelijk land moeten wagen en wanneer hunne aan- 

 wezigheid daar te vroeg bemerkt wordt, kans hebben er door een sterkere macht 

 te worden aangevallen. 



De tochten worden dan ook zoo geheim en stil mogelijk gemaakt, zijn 

 eigenlijk sluiptochten. Het komt wel voor dat twee vijandige benden elkaar 

 ontmoeten, doch dat is meer uitzondering dan regel. 



Stel nu dat een troep krijgers het dorp van haar radja verlaat om een 

 aanval te ondernemen. 



Wanneer ze dan een eind buiten dat dorp is gekomen, wordt aan de geesten 

 der voorouders, aan God en aan de aarde van het voornemen tot den aanval 

 kennis gegeven, waarna men een hond den strot afsnijdt en daarna onmiddellijk 

 loslaat. Indien het lijk na de laatste stuiptrekking dan met den kop in de richting 

 van het vijandelijk land blijft liggen, is dit een teeken dat de aanval, indien men 

 die doorzette, slecht zou afloopen, dat de koppen der aanvallers naar dat vijandelijk 

 land zouden gebracht worden. 



De tocht wordt dan eenige dagen uitgesteld, de fanoe of oorlogsreden. die 

 door de richting, waarin de hond is blijven liggen, is gebleken niet geheel in orde 

 te zijn, wordt eenigszins gewijzigd en na eenige dagen wordt, door een anderen 

 hond den strot af te snijden, onderzocht of die gewijzigde fanoe dan goed is en 

 de aanval dan kan doorgaan. 



