117 



eerste houw doodelijk is, doch legt het gewoonlijk zoo aan dat meerdere per- 

 sonen, b. v. B. C. en D., den gewonde kunnen bewerken vóórdat hij den laatsten 

 adem uitblaast, want ieder die daaraan deelneemt vóórdat deze sterft, krijgt den 

 titel van méo-kiek (van méo = voorvechter of koppesneller en kiek = klein). 



Zoodra het slachtoffer dood is komt er weer een ander, E., die het den 

 hals bijna geheel, doch niet heelemaal afsnijdt. Deze dappere noemt zich voortaan 

 tétoe (= snijder). 



Eindelijk komt er een (F), die in vroegere gevechten zijn sporen reeds 

 verdiend heeft, dus reeds méo is, en snijdt er het hoofd geheel af. 



Daarna geeft hij dit aan iemand, die in den krijg nog geen titel heeft ver- 

 worven, (b. v. G), om het onderweg te dragen. Hij die den kop draagt zoolang 

 men zich op vijandelijk terrein bevindt, krijgt den titel van méo noerak (noerak = 

 jong). 



Aangezien bijna alle nieuwelingen naar zoo'n titel haken, wordt een kop 

 gewoonlijk beurtelings door eenigen hunner gedragen, opdat meer dan één persoon 

 daardoor méo noerak kan worden. Zij die hem echter dan dragen, moeten hem, 

 op eigen gebied aangekomen, ook blijven transporteeren. 



Gewoonlijk gelukt het in één gevecht of in één aanval slechts één of 

 enkele koppen te krijgen: wanneer een bende er vier snelt is het resultaat reeds 

 zeer goed, indien zij er b. v. acht weet te bemachtigen, is het buitengewoon. Meer 

 worden er zelden op één sneltocht veroverd. 



Zijn tegenstander buiten gevecht te stellen of zelfs te dooden zonder z'n 

 kop in handen te krijgen, wordt als van weinig of geen nut of voordeel be- 

 schouwd ; het is voornamelijk om de koppen te doen, en de aangevallen partij zal 

 dan ook zoo mogelijk alles in 't werk stellen om te voorkomen dat de aanvallers 

 de koppen der gevallenen in haiiden krijgen; er zijn voorbeelden bekend dat zij, 

 geen kans ziende hunne gewonden op de vlucht medetevocren, dezen zelf de hoofden 

 afsloegen en die mede namen, ten einde te voorkomen dat ze den vijand in han- 

 den zouden vallen. 



Wanneer een troep één of enkele koppen vermeesterd heeft, neemt ze den 

 terugtocht naar haar eigen rijk, meer speciaal naar de woonplaats van den 

 radja aan. 



Onderweg mag men zich niet in een dorp of gehucht vertooncn, noch 

 ongehuwde vrouwen ontmoeten. 



Wanneer men op één of enkele uren afstands van de woonplaats van den 

 radja is aangekomen, wordt halt gehouden. 



Eén van den troep, die bij het snellen der koppen niet actief is op ge- 

 treden, dus geen titel heeft gekregen, gaat aan den radja van de behaalde 

 zegepraal kennis geven, waarop een oude méo zich op diens last naar het kamp 

 der teruggekeerde strijders begeeft. Daar aangekomen bindt hij hun die een 

 actief aandeel in den strijd gehad hebben, gras om de polsen of om de wa- 



