118 



pens, dan wel een puntig gesneden stukje bamboe met een touwtje aan hunne 

 wapens of aan hunne hoofddoeken vast. In het laatste geval steken de krij- 

 gers die stukjes bamboe in hun haar Dit gras of die stukjes bamboe dienen 

 den dragers tot waarschuwing, dat ze zich moeten wachten om met ongetrouwde 

 vrouwen of met aan deze toebehoorende of van deze afkomstige zaken in aan- 

 raking te komen. 



De andere deelnemers aan den sneltocht die zich geen titel verworven 

 hebben, loopen gedurende de eerste drie dagen na den terugkeer in hun land 

 den omtrek af en nemen daar alles wat de troep voor zijn onderhoud noodig 

 heeft in beslag, zooals karbouwen, varkens, rijst, djagoeng, enz. 



De gesnelde koppen worden in het kamp op een steen gezet en krijgen 

 van de spijzen die de strijders nuttigen een deel mede, dat men eenvoudig voor 

 hen op den grond werpt Ongeveer drie dagen later pakt men de koppen in 

 idjoek, na stukken van de nekspieren te hebben afgesneden, die apart gehouden 

 worden. 



Gedurende de volgende dagen begeven zij, die aan den strijd hebben deel- 

 genomen, zich met die koppen en die stukken van de nekspieren naar de ver- 

 schillende rijksvoho's van hun land, zoowel naar die, welke aan den rai-nain en 

 wé nain, als die welke aan den kakaloek oeloen gewijd zijn. 



Bij zoo'n rijksvoho aangekomen gaan ze er rondom staan met de wapens 

 op dien voho gericht. Daarna slingeren ze onder luid geschreeuw die wapens 

 en de koppen driemaal in de richting van den voho heen en weer en zetten er 

 deze laatsten dan boven op. Vervolgens wordt een stukje van het nekvleesch 

 op den voho gelegd, wordt aan den betrokken geest van de behaalde overwin- 

 ning kennis gegeven en wordt een geweer afgeschoten, waarna men met den kop 

 verder trekt, doch het stukje nekvleesch als offer aan den geest achterlaat. 



Ditzelfde wordt bij alle rijksvoho's herhaald. Wanneer er onder deze 

 echter zijn, die verafgelegen en daarom eenigszins moeilijk te bereiken zijn, dan 

 behoeft men zich daar niet heen te begeven, doch kan men volstaan met op de 

 een of andere hoogte, in de richting van dien vèrverwijderden voho, en onder 

 het afroepen van diens naam de bovenbeschreven handelingen te bewerkstelligen. 



De stukjes nekvleesch laat men dan op die hoogte achter. 



Nadat op die wijze alle rijksvoho's van het gebeurde kennis hebben ge- 

 kregen, trekt men naar de sadan-maneh van den radja, waar men de koppen in 

 het midden op steenen plaatst. 



Van dien tijd af wordt er eiken dag rondom die krijgstrofeeën gedanst 

 en wel overdag likoerai-foenoe en 's avonds en 's nachts tébé. 



Die likoerai-foenoe of oorlogs-likoerai is een soort van dans, die alleen bij 

 dergelijke gelegenheden in zwang is. 



Bij die dansen mogen de pas méo geworden krijgers niet tegenwoordig 

 zijn, omdat er vrouwen aan deelnemen. 



