123 



Beide partijen komen daartoe weder samen en stellen zich tegenover elkaar 

 op. Dan gaat van elke partij een méo met een brandend stuk hout vooruit. 

 Wanneer ze bij elkaar gekomen zijn, giet de alasada er water op, zoodat het vuur 

 uitgedoofd wordt. Deze handeling noemt men hai match wc mos (van hai = 

 vuur, matèh = dood, wè = water, mos = schoon, helder) ; het vuur, dus de vijand- 

 schap is daarmede uitgedoofd, het troebele water daarmede weder helder gewor- 

 den, dus de slechte verhouding opgeklaard, de vrede (.— dame) is geteekend. 



De vredesluitenden toonen zich daardoor ten zeerste verheugd en ont- 

 roerd. De vijanden van gisteren, zoowel de wederzijdsche radja's als de onder- 

 hoofden en de mindere lieden, weenen van aandoening, houden eikaars handen 

 vast en omhelzen en beruiken elkaar als geliefden, die langen tijd gescheiden ge- 

 weest zijn. 



De beide vorsten geven bij terugkeer op hunne woonplaats van het sluiten 

 des vredes bij den fanoe hoen aan God en de aarde kennis en verwijderen daarna 

 die fanoe hoen uit de sadan. 



De neutrale radja wordt voor zijne diensten als scheidsman natuurlijk met 

 geschenken beloond ; hij geeft een deel daarvan aan den alasada ter vergoeding 

 van de door dezen gepresteerde diensten. 



HOOFDSTUK XVI 



STANDEN. 



Van beneden naar boven kan men in hoofdzaak de vier volgende standen 

 onderscheiden, t. w. slaven, vrijen, adelijken en vorstelijke personen. 



Slaven van vorsten worden menaik, de vrouwelijke ook wel fettoh rai 

 klossan, slaven van andere personen ala of o'an karoek (van o'an = kind en 

 karoek — links) genoemd. 



Men kan ze onderscheiden in slaven van geboorte, in den oorlog buit ge- 

 maakte lieden, ter dood veroordeelde, doch door vreemden losgekochte personen 

 en lieden die slaaf zijn geworden, doordat zij of hunne familieleden eene hun 

 opgelegde boete niet hebben kunnen of willen betalen. 



Er bestaat in de behandeling een groot verschil tusschen lieden die pas 

 slaaf zijn geworden en zulke die het reeds van ouder tot ouder of althans reeds 

 geruimen tijd zijn geweest. 



De eersten zijn meer dan de laatstbedoelden slaaf in den eigenlijken zin 

 van het woord. Zij hebben nog geen vasten meester en geen vaste verblijfplaats, 

 worden, vooral wanneer het krijgsgevangenen zijn, weinig vertrouwd, daar men 



