124 



voortdurend bevreesd is dat ze de vlucht /uilen nemen; hun bruikbaarheid is nog 

 niet bewezen, zij zijn nog koopwaar, gaan nog van de eene hand in de andere 

 over, vóórdat ze bij iemand belandeu, waarin ze voortaan hun vasten meester 

 zullen vinden. Het hangt veel van hun bruikbaarheid en hun aard af, of dit 

 vroeger of later plaats heeft. 



Gedurende dien eersten tijd laat hunne behandeling dikwijls veel te wenschen 

 over, is hun lot verre van benijdenswaardig. 



Wanneer ze echter eenmaal na betoonde bruikbaarheid een vasten meester 

 hebben, dan wordt hun toestand langzamerhand beter; aan verkoopen wordt dan 

 hoe langer zoo minder, op 't laatst in 't geheel niet meer gedacht. 



Hoe langer een slavenfamilie aan een familie van hoogeren stand verbon- 

 den is, des te beter wordt de verhouding, zoo zelfs dat die op den duur niet 

 meer is als van meester tot slaaf, doch als van vader tot zoon of van ouderen 

 tot jongeren broeder. Dit blijkt b. v. ook uit den naam o'an karoek, linksch 

 kind, waarmede men soms een slaaf aanduidt, en uit de namen ama en inah (vader 

 en moeder), waarmede zoo'n slaaf zijn meester en meesteres betitelt, terwijl hij 

 hunne kinderen met broeder of zuster aanspreekt. Alleen slaven van een radja 

 blijven van en tot dezen als heer (nai) spreken. 



De meester mag z'n slaven wel slaan, doch dit moet men beschouwen als 

 een tuchtiging van den zoon door z'n vader. Omgekeerd durven oudere slaven 

 de kinderen van hun meester, wanneer deze het op de een of andere wijze te 

 bont gemaakt hebben, evengoed met de noodige handtastelijkheden tot de orde 

 terug brengen. 



Pas verkregen slaven wonen bij den meester in en verrichten ten behoeve 

 van dezen huis- en veldarbeid. Later, wanneer ze huwen, zetten ze gewoonlijk 

 zelf een woning nabij die van hun heer op. 



Wanneer echter een bij zijn meester inwonende slaaf met een dito slavin 

 van dienzelfden meester trouwt, gebeurt het ook wel dat ze bij dezen blijven 

 inwonen. 



Inwonende slaven verrichten allerlei arbeid voor hun meester en helpen 

 dezen bij het bewerken zijner velden ; zij leggen geen tuinen voor zich zelf aan, 

 doch leven geheel op kosten van hun heer. 



Buitenwonende slaven daarentegen bebouwen hun eigen velden, moeten in 

 hun eigen onderhoud voorzien, doch hebben dan ook de vrije beschikking over 

 het grootste gedeelte van hun tijd, zijn alleen verplicht hun meester op diens 

 verzoek wat te helpen bij tuinenbewerking, huizenbouw, enz. 



Het komt zelfs meermalen voor dat slaven, die met hun vader en hunne 

 voorvaderen reeds gedurende eenige geslachten bij een familie gediend hebben, 

 trouwen met en gaan inwonen bij slavinnen die tot andere families behooren 

 en die op grooten afstand van de woonplaats van de meesters dier slaven ge- 

 vestigd zijn. Die slaven verrichten dan geen geregelden arbeid meer voor hun 



