134 



den dader en al zijne foekoengenooten ; men gaat daarbij uit van de meening, dat 

 één persoon op zich zelf niet tot zulk een df>ad durft overgaan zonder door zijne 

 omgeving te zijn opgehitst. 



Bij verwonding betaalt de dader inplaats van den bloedprijs eene vergoe- 

 ding „om de wond te sluiten", waarvan het bedrag afhankelijk is van de zwaarte 

 der verwonding. 



Onder de diefstallen zijn die van karbouwen en paarden het menigvuldigst. 



Diefstal wordt gestraft met vergoeding van het gestolene, welke vergoe- 

 ding meestal grooter is dan de waarde van het ontvreemde, en met boete die 

 onder de rechters wordt verdeeld, terwijl de dief bovendien aan den bestolene 

 eene schadeloosstelling moet betalen voor de moeite, die laatstgenoemde heeft 

 moeten doen om zijne goederen terug te krijgen. Deze schadeloosstelling heet, 

 wanneer het ontvreemde uit goederen bestond, hatali fatin baho'ak (van hatali = 

 binden, fatin = plaats en baho'ak = goederen), doch wordt ingeval van paarden- 

 diefstallen taliséla (van tali = touw en sela = zadel) en bij bufïeldiefstallen 

 hahésien babakoen (van hahésien = voortjagen en babakoen = slaan) genoemd. 



De hatali fatin baho'ak vertegenwoordigt een waarde van 6 gulden of van 

 één of tweemaal één sovereign en 10 gulden of een dergelijk bedrag; de beide 

 andere schadeloosstellingen hebben een waarde van ongeveer de helft der gesto- 

 len dieren. 



Indien de dief en diens familie de boete, enz. niet willen of niet kunnen 

 betalen, wordt op dezelfde wijze gehandeld als in dergelijke gevallen met een 

 moordenaar geschiedt en wordt de dader dus ook evenals deze gedood. 



Dikwijls tracht de bestolene door het wegnemen van goederen van derden 

 zich voor schade te vrijwaren. Zoo zal hij, wanneer hij en de dief tot hetzelfde 

 rijkje, doch tot verschillende foekoens behooren, zich van goederen of paarden 

 of buffels van een der foekoengenooten van den dief meester maken. De toemoe- 

 koen van den dief wordt daardoor aangespoord tot het spoedig helpen berechten 

 der zaak, terwijl door hem, wiens goed weggenomeu is, op de familie van den 

 dief de noodige drang wordt uitgeoefend om spoed te maken met de betalingen. 



De wegnemer der goederen van die derden moet daarvan echter aan zijne 

 hoofden kennis geven, opdat zijn handeling niet als diefstal beschouwd worde 



Dit wegnemen komt ook veel voor, wanneer bestolene en dief tot verschil- 

 lende rijkjes behooren en vindt dan meestal zijn oorzaak in de laksheid of den be- 

 paalden onwil, die de vorst van den dief aan den dag legt om de zaak langs 

 wettigen weg tot een oplossing te brengen, dan wel in de traagheid, waarmede, 

 indien de zaak gevonnisd is, de betalingen worden gedaan Die langzaamheid 

 en onwil zijn meestal te wijten aan luiheid van den radja van 't rijkje, waar de 

 dief thuis behoort, of aan de omstandigheid, dat hij door den dief ''s omgekocht, 

 dan wel voor dezen en zijne familie eenige vrees heeft. 



Stel b. v. dat A. van het rijkje Lidak voor 10 buffels is bestolen en dat 



