— ■> — 



c Ali Akbar in Ujb, c Oemar-i- c Alï, Talib-i- c Ali en c Akil-i- c Alï in Baghdad 

 löi' Oww in e Irak, Ibrahïm Oestoer in <iui»j' en Toeghan Toerk met Moeghan 

 Toerk in Tabriz; Hasan en Hoesaju bleven bij hun vader in Madinah. De 

 dood van c Alï wordt beschreven op bl. 188, de vergiftiging en dood van Hasan 

 op bl. 195; daarna begint de beschrijving van Hoesajn's tocht naar de vlakte 

 van Karbela, waar hij zijnen dood vond (bl. 220). Niet minder uitvoerig dan 

 de strijd van Hoesajn tegen Jazïd wordt die van Moehammad Hanafijjah be- 

 schreven, benevens de beweging der Charidjieten (al-Chawaridj); eindelijk wordt 

 Moehammad Hanafijjah zwaar gewond en gevangen genomen (bl. 333), maai- 

 de zijnen redden hem van den brandstapel, en behalen op den vijand eene 

 beslissende overwinning. Door een wonder wordt de afgehouwen arm van Moe- 

 hammad Hanafijjah weder aan zijn schouder gepast en de wonde genezen ; Jazïd 

 komt om in de vlammen, en de overwinnaar neemt bezit van zijn paleis en bevrijdt 

 zijne gevangen gezette verwanten, en verheft zijnen neef Zajn al- c Abidïo tot 

 vorst; de inhuldiging vindt met grooten praal plaats en de stad Damascus bloeit 

 als te voren zoodat vele vreemde vorsten den nieuwen heer komen huldigen, 

 en den islam aannemen. Na dertig jaren strijdens trekken de legerhoofden met 

 hunne benden naar hunne woonplaatsen terug, maar Moehammad Hanafijjah 

 blijft achter om Zajn al- c Abidïn in alles ter zijde te staan. De dochter van zijne 

 zuster Sjahr Banoê, genaamd , uj J, de weduwe van een zoon van Aboê Bakr, 

 was bevallen van een meisje Sjams al-Bahrain; toen zij volwassen was huwde 

 zij met Zajn al- c Abidïn, een neef d>.U. huwt met Safijjah prinses van Egypte, 

 en een andere neef (, ^Uü' met Kamar al-Bahrain prinses van Syrië. De par- 

 tijgangers van Jazïd, voorzoover zij niet door de onophoudelijke achtervolging 

 van Zajn al- c Abidïn's veldheeren gedood waren, verzamelden zich in eene grot 

 bij den Djabal Nöer, en kozen zich een hoofd; spoedig giug Moehammad 

 Hanafijjah geheel alleen daarheen en doodde bijna allen ; die ontkwamen ver- 

 spreidden zich. Toen drie vierden gedood waren, beval eene stem Moehammad 

 Hanafijjah het moorden te staken; hij verschrok en viel neer, op zijn paard, en 

 de deur der spelonk sloot zich van zelve. Drie dagen en drie nachten beweent 

 men hem; alle leden van het huis van c Alï treuren, als de donder is het 

 geluid der jammerklachten, alle dieren weenen wede en de zon wordt verduisterd. 



CCCXXVI. 

 HIKAJAT MOEHAMMAD HANAFIJJAH IV. 



Collectie v. d. W. 70, 22 X 18 cM., 353 bl. 17 r. (zeer compres). 



