258 



van Iskandar, welke iu het Leidsche manuscript op bl. 72 aanvangt, op pagina 

 73. Naar het excerpt bij Juynboll, Oatal, bl. 192 sqq. te oordeelen, vertoont 

 dit HS. geene afwijking in het verhaal, ook niet in de eigennamen ; alleen heet 

 Djabar Sad hier LöoU- en *-r\ ^bbir- De inhoud vermeld in de eerste alinea 

 van bl. 193 van den catalogus eindigt in dit HS. op 202. Daarna volgt een 

 reeks van avonturen en ontmoetingen met djinns en zeldzame afgoden en nooit 

 te voren ge/iene volkeren, welker beschrijving tientallen van bladzijden vult; 

 het korte overzicht daarvan, op bl. 193, 2° alinea van den catalogus-Juynboll. 

 past zich aan dit HS. volkomen aan, slechts wordt Hawas hier jj^ ^J) u J\c b 

 genoemd en wordt Gidagah hier <xïaaï gespeld. Bl. 250 cod. Leid. komt over- 

 een met bl. 269 van dit handschrift; bl. 271 (het begin van den tocht tegen 



Perzië) met bl. 297; • - van J heet hier ^_>%^. ,-«j) ■ ~»_ van ^Jh bl. 



JJ <L~ ■ • Lr » t> 



30G met bl. 317, het land _> J heet hier _>J en de vorst niet [Xxï maar 



'xxï en ook \jj£. De tocht naar Damascus vangt aan op bl. 366 ; de vorst (in 

 cod. Leid. u^L) heet hier M Jio\ de laatste scène, welke in het Leidsche 

 HS. eveneens de slotscène is, vangt aan op bl. 388: de weduwe van den vorst van 

 Damascus overreedt hare dochter ^,«3 Iskandar listiglijk uit den weg te rui- 

 men; een leger van Darinoes, die de dochter ten huwelijk had gevraagd, komt 

 der weduwe hulp bieden om haren man te wreken. Men besluit de dochter als 

 slavin verkleed met een nederigen brief en een geschenk, o. a. eetwaren welke 

 de dochter vergiftigen moest, tot Iskandar te zenden. Aldus geschiedt. Iskandar 

 wordt dadelijk van haar bekoord, en zij, dit opmerkende, maakt zich aan hem 

 bekend en wint zijn vertrouwen; Chidr, die Iskandar overal vergezelde waar- 

 schuwt hem tegen de lagen der jonge vrouw, en de wijze ^^L^^L raadt aan 

 een stukje loud op haar borst te leggen zoodra zij in slaap is, want daardoor 

 zal zij hare geheime bedoelens openbaren. Werkelijk vindt zulks plaats, Iskandar 

 wil haar echter niet dooden, doch schenkt haar vergiffenis op voorwaarde dat 

 zij het ware geloof aanneemt; zij spreekt de geloofsbelijdenis uit, het experiment 

 met het lood doet zien dat zij het oprecht meent, en Iskandar laat zich met 

 haar in het huwelijk verbinden. Acht dagen daarna vraagt en erlangt zij verlof 

 om hare moeder op de hoogte der zaak te brengen ; toch geeft Iskandar haar 

 enkele waarschuwingen. Hiermede eindigt de geschiedenis plotseling, evenals 

 in het vermelde Leidsche handschrift. De laatste alinea luidt: 



^Iv^c o UdÜ ji.^ .{[xïS «j^V U^^ ^-.Ó (_5V* uV ^^^ ki/ï^f*" 'jS-< 



